Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Mrągowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 kwietnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Mrągowie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Krzysztof Połomski
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Milena Urbanowicz-Wójcicka

po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 roku w Mrągowie

na rozprawie

sprawy z powództwa I. Z.

przeciwko Towarzystwu (...) z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...)
z siedzibą w W. na rzecz powódki I. Z. kwotę 17.300 zł (siedemnaście tysięcy trzysta złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 listopada 2023 do dnia zapłaty,

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala,

III.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 3.581,08 zł (trzy tysiące pięćset osiemdziesiąt jeden złotych i osiem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu,

IV.  nakazuje ściągnięcie od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Mrągowie kwoty 221,66 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i sześćdziesiąt sześć groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych,

V.  nakazuje ściągnięcie od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Mrągowie kwoty 860,11 zł (osiemset sześćdziesiąt złotych
i jedenaście groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

M., dnia 9 kwietnia 2025r.

Sygn. akt I C 24/24

UZASADNIENIE

Powódka I. Z. wystąpiła przeciwko Towarzystwu (...) z siedzibą w W. z powództwem o zapłatę na jej rzecz kwoty 21.759,19 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 10 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje powództwo wskazała, że jest właścicielem pojazdu marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...). W dniu 7 października 2023 roku około godziny 14:05 ojciec powódki wraz z A. K. jechali tym samochodem drogą powiatową na odcinku R.-R. i w pewnym momencie na auto spadła gałąź. W wyniku zdarzenia uszkodzeniu uległa przednia szyba, lusterko zewnętrzne auta oraz dach panoramiczny.
Po zdarzeniu zawiadomiono Policję, która sporządziła stosowny protokół. Powódka wskazała, że zarządcą drogi, na której doszło do zdarzenia, jest Zarząd Dróg Powiatowych w G.. Powódka zgłosiła szkodę do ubezpieczyciela, jednakże pismem z dnia 31 października
2023 roku odmówił on wypłaty odszkodowania twierdząc, że zdarzenie było wypadkiem losowym, niezawinionym przez ubezpieczonego. Powódka podniosła, że legitymacja bierna Towarzystwa (...) z siedzibą w W. uzasadniona jest faktem zawarcia z tym podmiotem przez Zarząd Dróg Powiatowych w G. umowy ubezpieczenia. Powódka zleciła rzeczoznawcy sporządzenie kalkulacji naprawy powstałej szkody, w której jej wartość określono na 21.759,19 złotych.

W odpowiedzi na pozew pozwany Towarzystwo (...)
z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości, a także o zasądzenie
od powódki na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu nie zaprzeczył, że zarządcą drogi, na której doszło do uszkodzenia samochodu powoda, jest Zarząd Dróg Powiatowych w G., a nadto że podmiot ten zawarł z pozwanym umowę ubezpieczenia. Pozwany jednakże zaprzeczył, jakoby ponosił odpowiedzialność za zaistniałe zdarzenie, a to z uwagi na fakt, że do uszkodzenia auta doszło w wyniku wypadku o charakterze losowym. Odpowiedzialność pozwanej jest zaś odpowiedzialnością o charakterze gwarancyjnym i zależy od odpowiedzialności ubezpieczonego. Pozwany podniósł, że powódka nie wykazała zawinienia ubezpieczonego, ani związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wystąpieniem szkody a zachowaniem ubezpieczonego. Podkreślił, że jego odpowiedzialność nie ma charakteru absolutnego.

Sąd ustalił, co następuje:

Droga powiatowa na odcinku pomiędzy miejscowościami R. i R. znajduje się
w zarządzie Zarządu Dróg Powiatowych w G..

(bezsporne)

Zarząd Dróg Powiatowych w G. był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej w Towarzystwu (...) z siedzibą w W. i umowa ubezpieczenia obejmowała dzień 7 października 2023 roku.

(bezsporne, a nadto dowód: akta szkody – k. 50, polisa – k. 42-43)

W dniu 7 października 2023 roku około godz. 14:05 drogą tą jechał samochodem marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...) T. Z. wraz z partnerką A. K.. Jechali z K. w kierunku R.. Wiał wówczas dość mocny wiatr, lecz nie miał on charakteru huraganu. W pewnym momencie z przydrożnego drzewa odłamała się duża gałąź, która spadła wprost na przejeżdżający samochód. W wyniku zdarzenia
w samochodzie uległa uszkodzeniu przednia szyba, lusterko zewnętrzne auta oraz dach panoramiczny, natomiast nikt ze znajdujących się wewnątrz auta osób nie odniósł poważniejszych obrażeń. Po zdarzeniu T. Z. i A. K. zawiadomili Policję, która sporządziła stosowny protokół. T. Z. zrobił na miejscu zdarzenia zdjęcia, z których wynika, że gałąź nie była zdrowia, było przebarwienie na gałęzi. Na skutek zgłoszenia T. Z. Zarząd Dróg Powiatowych w G. zarządził oględziny miejsca zdarzenia, które przeprowadziła pracownica (...) E. N.. Oględziny nie przyniosły jednak kategorycznych ustaleń.

(dowód: dokumentacja fotograficzna – k. 80, zeznania świadka T. Z. –
k. 78-78v, zeznania świadka A. K. – k. 78, zeznania świadka E. N. – k. 77-77v, informacja KPP G. – k. 59, notatnik służbowy – k. 61-64)

W dniu 10 października 2023 roku I. Z. dokonała zgłoszenia szkody
w Towarzystwie (...) z siedzibą w W. wskazując,
że przyczyną powstania szkody był upadek gałęzi na samochód podczas jazdy. Pismem z dnia 31 października 2023 roku zakład ubezpieczeń odmówił wypłaty odszkodowania twierdząc,
że zdarzenie było wypadkiem losowym, niezawinionym przez ubezpieczonego.

(dowód: potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia szkody z dnia 10.10.2023r. – k. 9, pismo z dnia 31.10.2023r. – k. 10, akta szkody – k. 50)

Właścicielem uszkodzonego pojazdu marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w chwili zdarzenia była I. Z..

(bezsporne, a nadto dowód: dowód rejestracyjny pojazdu – k. 7-8)

Ostatni przed zdarzeniem z dnia 7 października 2023 roku przegląd zadrzewienia wzdłuż drogi, na której do niego doszło, był dokonany przez pracowników Zarządu Dróg Powiatowych w G. w czerwcu 2023 roku. Wówczas nie przewidziano wycinki drzewa, którego złamanie spowodowało uszkodzenie samochodu I. Z..

(dowód: zeznania świadka E. N. – k. 77-77v)

Koszt naprawy uszkodzeń pojazdu marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...) powstałych na skutek zdarzenia z dnia 7 października 2023 roku wynosi
38.112,41 złotych i przewyższa wartość pojazdu sprzed powstania szkody, tj. 29.600 złotych. Wartość pojazdu po szkodzie wynosi 12.300 złotych, a różnica tych wartości to 17.300 złotych.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa motoryzacyjnego M. P. – k. 87-134, opinia uzupełniająca biegłego sądowego M. P. –
k. 148-150)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo w zdecydowanej części jest zasadne i w tym zakresie zasługiwało
na uwzględnienie.

Postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie daje postawy
do stwierdzenia, że zdarzenie polegające na uszkodzeniu samochodu powódki w dniu
7 października 2023 roku było następstwem zaniechania działań niezbędnych dla zapewnienia możliwości bezpiecznego poruszania się po drodze powiatowej na odcinku pomiędzy miejscowościami R. i R.. O powyższym przekonuje zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przede wszystkim wiarygodne zeznania świadków T. Z.
i A. K. oraz dokumentacja fotograficzna, z których jednoznacznie i w sposób wzajemnie spójny wynika, że gałąź, której oderwanie się doprowadziło do uszkodzenia auta należącego do powódki, była dotknięta procesem chorobowy i to on a nie inne nadzwyczajne warunki pogodowe były przyczyną jej oderwania się od głównego pnia drzewa. Analiza zeznań świadków prowadzi również do wniosku, że w dniu zdarzenia wiał co prawda silny wiatr, lecz nie nosił on znamion wiatru o nadzwyczajnej sile, co sugerować by mogło wystąpienie
in concreto siły wyższej. Oczywistym jest, że w takich warunkach pogodowych słabsze
i schorowane elementy drzew, tj. gałęzie i ich konary, mogą w sposób szczególny zagrażać spadnięciem na drogę i powstaniem zagrożenia tak dla zdrowia i życia, jak i dla mienia osób
tą drogą się poruszających. Warunki takie powinny zobligować podmioty odpowiedzialne
za właściwe utrzymanie drzewostanu położonego wzdłuż drogi do podjęcia niezbędnych działań mających na celu zapewnienie możliwości bezpiecznego poruszania się po niej.

Nie mógł prowadzić do ekskulpacji podmiotu ubezpieczonego u pozwanego fakt dokonania w czerwcu 2023 roku przez pracowników ubezpieczonego przeglądu drzewostanu wzdłuż przedmiotowej drogi powiatowej. Przegląd drzewostanu wzdłuż drogi powiatowej, który miał zapewnić m.in. bezpieczeństwo osób poruszających się tą drogą, robiony był bowiem około 4 miesięcy przed wypadkiem, do którego doszło w dniu 7 października
2023 roku. Niewątpliwie więc tego typu działania nie mogły zapobiec w stopniu wystarczającym (a jak pokazuje przedmiotowy przypadek nie zapobiegły) powstaniu zdarzenia, które w konsekwencji doprowadziło powstania uszczerbku w majątku powódki. Należy przy tym wyrazić pogląd, że tylko dzięki szczęściu nie doszło w tym przypadku
do poważniejszej tragedii.

Nadto drzewo, od którego oderwała się gałąź powodująca uszkodzenie pojazdu powódki, miało specyficzny kształt zbliżony do litery (...), a konar, który uległ oderwaniu, pozostawał w znacznym nachyleniu w kierunku drogi. Okoliczność ta winna niewątpliwie wzmóc czujność osób dokonujących przeglądu drzewostanu.

Za dominujący i powszechnie przyjęty należy uznać pogląd, zgodnie z którym niedopełnienie obowiązku nałożonego mocą ustawy stanowi tzw. „bezprawne zaniechanie”, które skutkuje powstaniem po stronie zobowiązanej odpowiedzialności deliktowej. Przyjąć zatem należy, że zaniedbanie przez ubezpieczonego Zarząd Dróg Powiatowych w G. obowiązków polegających na utrzymaniu w/w drogi w należytym stanie, tzn. takim który zapewnia bezpieczeństwo ludziom po niej się poruszającym, daje podstawy do przypisania
mu – z mocy art. 415 kc – odpowiedzialności za szkody powstałe w następstwie takiej bezczynności.

Ustalenia dokonane w niniejszej sprawie wskazują, że szkoda powstała w majątku powódki, a konkretnie w jej pojeździe, jest konsekwencją oderwania się gałęzi drzewa. Niewątpliwym zatem jest, że pomiędzy tym wypadkiem a zaniechaniem podjęcia stosownych działań polegających na wypełnieniu ustawowego obowiązku zapewnienia należytego stanu drogi zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. Stosownie więc do treści art. 361 kc ubezpieczony ponosi odpowiedzialność za wszelkie następstwa w/w zdarzenia.

Granice odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń są wyznaczane przez granice odpowiedzialności ubezpieczonego. Skoro zatem w ustalonych okolicznościach sprawy istniały podstawy do przypisania odpowiedzialności za przedmiotową szkodę podmiotowi ubezpieczonemu (Zarząd Dróg Powiatowych w G.), to – wobec niewątpliwego faktu istnienia oraz zakresu ochrony ubezpieczeniowej udzielonej mu przez Towarzystwo (...) z siedzibą w W. – istniały podstawy do przyjęcia odpowiedzialności tego podmiotu za szkodę powstałą w majątku powódki (art. 805 § 1 kc).

Wobec kwestionowania przez pozwanego roszczenia powódki również
co do wysokości na uwzględnienie zasługiwał jej wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa motoryzacyjnego na okoliczność określenia wysokości szkody powstałej w pojeździe P. (...) o numerze rejestracyjnym
(...) na skutek zdarzenia z dnia 7 października 2023 roku, w tym określenia, czy szkoda powstała w tym pojeździe jest szkodą całkowitą.

Z opinii biegłego sądowego M. P. wynika, że koszt naprawy uszkodzeń pojazdu marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...) powstałych
na skutek zdarzenia z dnia 7 października 2023 roku wynosi 38.112,41 złotych i przewyższa wartość pojazdu sprzed powstania szkody, tj. 29.600 złotych. Wartość pojazdu po szkodzie wynosi 12.300 złotych, a różnica tych wartości to 17.300 złotych.

Strony ostatecznie nie kwestionowały przedmiotowej opinii. W ocenie Sądu opinia biegłego sądowego M. P. była miarodajna, bowiem została przygotowana
z osobą o dużym doświadczeniu w swojej specjalizacji, a nadto w sposób profesjonalny, fachowy i poparty rzeczową argumentacją. Zawarte w opinii tezy wyrażone w sposób wysoce racjonalny, jasny i zrozumiały, a wnioski w sposób logiczny wyciągnięte z poczynionych ustaleń. Sąd nie miał zatem żadnych wątpliwości przy uznaniu znaczącej mocy dowodowej opinii biegłego, jako opinii pełnej i kompleksowej. Wprawdzie biegły zasugerował,
że wartość szkody można wyliczyć przy uwzględnieniu najwyższej wartości widniejącej
w aukcji likwidatora (tj. 7.500 złotych), to jednak Sąd nie podziela in concreto tego poglądu. Otóż bowiem powódka nie skorzystała z tej oferty, nie sprzedała samochodu,
a zatem realna wartość jej szkody wynosi 17.300 złotych, a nie 22.100 złotych.

Mając na uwadze powyższe względy – na podstawie art. 415 kc w zw. art. 805 § 1 kc – orzeczono jak w punkcie I wyroku, w pozostałym zakresie powództwo oddalając jako wygórowane (pkt II wyroku).

O odsetkach orzeczono w oparciu o art. 481 § 1 kc, aprobując wskazaną w pozwie datę wymagalności roszczenia.

O kosztach procesu orzeczono w oparciu o regułę z art. 100 zdanie pierwsze in fine kpc. Powódka wygrała sprawę w 79,51 %, a poniósł koszty procesu w łącznej wysokości
5.705 złotych (kwota 1.088 złotych tytułem opłaty sądowej od pozwu, kwota 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kwota 3.600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 1.000 złotych tytułem zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego), w związku z czym należy jej się zwrot kosztów procesu w wysokości
4.536,05 złotych (5.705 zł x 79,51 %). Pozwany wygrał zaś sprawę w 20,49 %, a poniósł koszty procesu w łącznej wysokości 4.660,66 złotych (kwota 17 złotych tytułem opłaty skarbowej
od pełnomocnictwa, kwota 3.600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 1.043,66 złotych tytułem zaliczek na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego), w związku
z czym należne mu koszty procesu wynoszą 954,97 złotych (4.660,66 zł x 20,49 %).
Po wzajemnej kompensacji tych kwot do zapłaty na rzecz powódki pozostała zasądzona
w punkcie III wyroku kwota 3.581,08 złotych.

W konsekwencji przyjętej reguły orzekania o kosztach procesu w punktach
IV i V wyroku – na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2024r. poz. 959) – na strony nałożono obowiązek uiszczenia odpowiednio kwot 221,66 złotych i 860,11 złotych tytułem kosztów sądowych. Kwoty te stanowią nieuiszczone dotychczas koszty związane
ze sporządzeniem opinii biegłego sądowego, które zostały tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa.

/-/ sędzia Krzysztof Połomski