Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Mrągowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 kwietnia 2024 roku

Sąd Rejonowy w Mrągowie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Krzysztof Połomski
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Milena Urbanowicz-Wójcicka

po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2024 roku w Mrągowie

na rozprawie

sprawy z powództwa K. C.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą
w S.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. na rzecz powódki K. C. kwotę 36.300 zł (trzydzieści sześć tysięcy trzysta złotych) z odsetkami ustawowymi
za opóźnienie od dnia 10 lutego 2022 roku do dnia zapłaty,

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 6.032 zł (sześć tysięcy trzydzieści dwa złote) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego,

III.  nakazuje ściągnięcie od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Mrągowie kwoty 1.400,65 zł (jeden tysiąc czterysta złotych
i sześćdziesiąt pięć groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

ZARZĄDZENIE

1.  odnotować,

2.  za 7 dni lub z wnioskiem o uzasadnienie.

M., dnia 26 kwietnia 2024r.

Sygn. akt I C 80/23

UZASADNIENIE

Powódka K. C. domagała się zasądzenia od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. na swoją rzecz kwoty
36.300 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 10 lutego
2022 roku do dnia zapłaty. Jednocześnie wniosła o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 29 czerwca 2021 roku w miejscowości B., gmina P., miało miejsce zdarzenie drogowe, w wyniku którego powódka doznała obrażeń ciała w postaci mnogich, otwartych ran stawu skokowego i stopy z uszkodzeniem więzadła podeszwowego oraz rozległych uszkodzeń tkanek miękkich pięty lewej, jak również rany ciętej prawego przedramienia i w związku z tym była leczona w trybie nagłego zagrożenia życia przez analgosedację, następnie wykonano u niej rewizję rany miażdżonej pięty lewej oraz zszyto rany, zaś w dniu 30 czerwca 2021 roku przeprowadzono zabieg rekonstrukcji pierwotnej wielotkankowych uszkodzeń kończyny dolnej. Sprawca w/w wypadku A. B. był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego, a jego wina została ustalona wyrokiem Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 12 kwietnia 2022 roku
w sprawie o sygn. akt II K 442/21. Wskazała, że zgłosiła szkodę niemajątkową na osobie pozwanemu, domagając się zapłaty zadośćuczynienia, a pozwany ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność i wypłacił powódce odszkodowanie tytułem zadośćuczynienia w kwocie 23.700 złotych. W odczuciu powódki wypłacona dotychczas kwota zadośćuczynienia jest jednak rażąco zaniżona w stosunku do doznanej przez nią krzywdy oraz nie uwzględnia wpływu, jakie zdarzenie z dnia 29 czerwca 2021 roku miało na jej życie. Podała, że nabyty wskutek zdarzenia z dnia 29 czerwca 2021 roku uraz uniemożliwił jej m.in. aktywne spędzanie czasu z dziećmi oraz uprawnianie ulubionych sportów, udział w zawodach motocyklowych,
a utrata sprawności fizycznej – możliwość rekrutacji do pracy w służbach mundurowych. Jednocześnie wskazała, że doznanie obrażenia obniżyły także poczucie kobiecości u powódki, bowiem pozostawiły szpecące blizny oraz uniemożliwiły jej noszenie butów na obcasie. Zaznaczyła również, że obecnie w dalszym ciągu mierzy się ze znacznymi dolegliwościami bólowymi uszkodzonej nogi, jak i biodra, a celem minimalizacji tych dolegliwości musi uczęszczać stale na rehabilitację.

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) S.A. z siedzibą w S. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie
od powódki na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zakwestionował wysokość dochodzonego pozwem roszczenia
i podniósł zarzut jego nieudowodnienia. Powódce zarzucił, że opis skutków wypadku na jej życie został przez nią wyolbrzymiony. Poza tym podkreślił, że przy ustaleniu sumy należnego powódce zadośćuczynienia powinna zostać uwzględniona orzeczona na rzecz powódki
w ramach postępowania karnego nawiązka w kwocie 10.000 złotych

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 29 czerwca 2021 roku w miejscowości B., gmina P., miało miejsce zdarzenie drogowe, w ramach którego kierujący pojazdem marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) A. B. – znajdując się w stanie nietrzeźwości
ze stężeniem alkoholu we krwi wynoszącym 0,63 promila – nieprawidłowo wykonał manewr zmiany kierunku jazdy w lewo, a następie jadąc lewym pasem ruchu, wykonał nieprawidłowy manewr wymijania bez zachowania bezpiecznego odstępu z jadącą poprawnie swoim pasem ruchu rowerzystką K. C., wskutek czego zderzył się z nią, w wyniku czego
ta doznała obrażeń ciała w postaci rozległej rany szarpanej okolicy lewej pięty
z uszkodzeniem więzadła podeszwowego i martwicy skóry, niewielkiej rany prawego przedramienia, naruszając prawidłowe funkcjonowanie czynności jej narządów ciała na okres powyżej 7 dni. W zdarzeniu tym uczestniczyło dwóch małoletnich synów K. C., którzy w dniu 29 czerwca 2021 roku towarzyszyli matce w wyciecze rowerowej.

(dowód: notatka o zdarzeniu drogowym – k. 10, przesłuchanie powódki K. C.
– k. 132-133, opinie – k. 11-17, a także akta sprawy II K 442/21)

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2022 roku w sprawie o sygn. akt II K 442/21 Sąd Rejonowy w Mrągowie uznał A. B. za winnego popełnienia w/w czynu wypełniającego znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 kk oraz przestępstwa z art. 177 § 1 kk
w zw. z art. 178a § 1 kk i w związku z tym za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kk skazał A. B. na karę czterech miesięcy pozbawienia wolności oraz
na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł w stosunku do niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat, a na podstawie
art. 43a § 2 kk zasądził od A. B. świadczenie pieniężne w kwocie
5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (pkt Ia wyroku), zaś za czyn z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178a § 1 kk skazał oskarżonego
na karę jedenastu miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł
w stosunku do niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres pięciu lat oraz na podstawie art. 47 § 3 kk orzekł od A. B. na rzecz pokrzywdzonej K. C. nawiązkę w wysokości
10.000 złotych (pkt Ib wyroku), przy czym w pkt II wyroku na podstawie art. 85 § 1 i § 2 kk, art. 86 § 1 kk oraz art. 90 § 2 kk wymierzył A. B. jedną karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku oraz łączny środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres pięciu lat, na poczet którego
na podstawie art. 63 § 4 kk zaliczył okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 29 czerwca
2021 roku. Jednocześnie w punkcie III wyroku – na podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk,
art. 70 § 1 kk i art. 72 § 1 pkt 5 kk – wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił na okres próby trzech lat, zobowiązując
go do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu, a w punkcie IV wyroku zasądził
od A. B. na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 1.239,84 złotych, w tym 231,84 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, zaś w punkcie V wyroku na podstawie art. 627 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 300 złotych tytułem opłaty i obciążył
go pozostałymi kosztami sądowymi. Wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2022 roku sygn. akt
VII Ka 476/22 Sąd Okręgowy w Olsztynie zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób,
że w ramach rozstrzygnięcia z pkt Ib sentencji okres zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych za czyn z pkt II aktu oskarżenia ustalił na cztery lata, w ramach rozstrzygnięcia z pkt III sentencji na podstawie art. 72 § 1 pkt 2 kk zobowiązał oskarżonego A. B. do przeproszenia na piśmie pokrzywdzonej K. C.
w terminie trzydziestu dni od uprawomocnia się niniejszego wyroku, a w ramach rozstrzygnięcia z pkt V sentencji wysokość opłaty za I instancję ustalił na kwotę 180 złotych, zaś w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

(bezsporne, a nadto dowód: wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 1 sierpnia 2022 roku sygn. akt VII Ka 476/22 – k. 18-18v, a także akta sprawy II K 442/21)

W chwili zdarzenia A. B. był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. z siedzibą w S..

(bezsporne, a nadto dowód: dokumentacja szkody – k. 35-48)

Pismem z dnia 4 stycznia 2022 roku K. C. zgłosiła w (...) S.A. z siedzibą w S. szkodę niemajątkową
na osobie, domagając się m.in. wypłaty zadośćuczynienia w kwocie 70.000 złotych
za doznaną w wyniku zdarzenia z dnia 29 czerwca 2021 roku krzywdę. Decyzją z dnia
3 marca 2022 roku (...) S.A. z siedzibą
w S. uznało swoją odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 29 czerwca 2021 roku,
wypłacając K. C. kwotę 23.700 złotych tytułem zadośćuczynienia.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w sprawie uwzględniony został zakres doznanych przez pokrzywdzoną obrażeń, przebieg leczenia, w tym przeprowadzenia zabiegu operacyjnego, zlecone leczenie farmakologiczne i rehabilitacyjne. Pod uwagę wzięto następujące elementy: zaburzenia zdrowia (48 %), dolegliwości bólowe (11 %), uciążliwość leczenia (41 %), niepełnosprawność społeczną (0 %).

(bezsporne, a nadto dowód: zgłoszenie szkody – k. 35-37, potwierdzenie nadania – k. 38, decyzja z dnia 3 marca 2022r. – k. 39-40, opinia ubezpieczyciela – k. 42-47v)

Bezpośrednio po zdarzeniu z dnia 29 czerwca 2021 roku K. C. (34 lata) została przetransportowana na Oddział Ratunkowy Szpitala (...) w M., gdzie wykonano u niej rewizję rany szarpanej pięty lewej, zaś w dniu 30 czerwca 2021 roku przeprowadzono zabieg operacyjny rekonstrukcji pierwotnej wielotkankowych uszkodzeń kończyny dolnej. Bezpośrednio po zdarzeniu z dnia 29 czerwca 2021 roku, jak i w trakcie pobytu w szpitalu (...) odczuwała silne dolegliwości bólowe ciała,
a w szczególności nogi, biodra, klatki piersiowej oraz głowy. Ze szpitala została wypisana
w dniu 6 lipca 2021 roku z zaleceniami m.in. przyjęcia szczepienia przeciwtężcowego, utrzymania szyny gipsowej przez 7 dni oraz odbycia kontroli celem zdjęcia szwów.

(dowód: opinie – k. 11-17, dokumentacja medyczna – k. 19-32)

Po wypisaniu ze szpitala (...) w dalszym ciągu odczuwała znaczne dolegliwości bólowe, w szczególności nogi oraz biodra i w związku z tym zmuszona była przyjmować leki przeciwbólowe. Nie mogła poruszać się samodzielnie. Prowadziła głównie leżący tryb życia, zaś gdy zachodziła taka konieczność, poruszała się na wózku inwalidzkim. Trudność sprawiało jej wykonywanie prostych czynności życia codziennego. Nie była
w stanie opiekować się trójką małoletnich dzieci. Odczuwała żal, że nie może normalnie funkcjonować, uczestniczyć aktywnie w życiu rodziny i zająć się opieką nad dziećmi. Wówczas też K. C. zamknęła się w sobie i stała się apatyczna. Towarzyszyło jej poczucie bezsilności, bezradności, rozgoryczenia i frustracji. Powyższy stan spowodował,
że odsunęła się od znajomych oraz męża, z którym dotychczas nie miała poważniejszych problemów małżeńskich. Ponadto zaczęła mieć problemy w sferze emocjonalnej (koszmary nocne, bezsenność), w związku czym odbyła kilka wizyt u psychologa.

(dowód: zeznania świadka Ł. C. – k. 81-81v, przesłuchanie powódki K. C. – k. 132-133)

Przed zdarzeniem z dnia 29 czerwca 2021 roku K. C. była osobą rodzinną oraz bardzo aktywną i sprawną fizycznie. Większość swojego czasu poświęcała opiece nad dziećmi oraz uprawianiem sportów. Biegała, uczestniczyła w maratonach biegowych, jeździła rowerem oraz na rolkach. Ponadto wraz z małżonkiem jeździła na motocyklu. Planowała spróbować swoich sił w ramach naborów prowadzonych do Policji oraz Straży Granicznej, jednak powstały w wyniku zdarzenia z dnia 29 czerwca 2021 uraz oraz brak możliwości chociażby podjęcia próby przejścia testów sprawnościowych, uniemożliwił jej przystąpienie
do rekrutacji. Nie mogła również – z uwagi na charakter nabytego urazu – wrócić do pracy, którą wykonywała jeszcze wcześniej, tj. instruktora nauki jazdy samochodem.

(dowód: zeznania świadka Ł. C. – k. 81-81v, przesłuchanie powódki K. C. – k. 132-133)

Aktualnie K. C. ma 37 lat i pracuje jako dyspozytor. Z uwagi na doznany w wyniku zdarzenia z dnia 29 czerwca 2021 roku uraz nie może prowadzić aktywnego trybu życia. Nie może również jeździć na motocyklu. Pomimo podjęcia przez powódkę rehabilitacji, wykonywania ćwiczeń w domu oraz korzystania z zabiegów m.in. z zastosowaniem tlenem hiperbarycznego, K. C. do dnia dzisiejszego mierzy się z dolegliwościami bólowymi nogi oraz biodra, a także nawracającą opuchlizną nogi. Nie toleruje przy tym leków przeciwbólowych, które mocno obciążyły jej organizm. W dalszym ciągu K. C. miewa problemy ze snem, a z uwagi braku możliwości powrotu do stanu fizycznego sprzed zdarzenia z dnia 29 czerwca 2021 roku towarzyszy jej poczucie bezsilności i frustracji. Najmłodszy syn powódki, który był naocznym świadkiem zdarzenia z dnia 29 czerwca
2021 roku, do dnia dzisiejszego obawia się jazdy na rowerze i quadach.

(dowód: zeznania świadka Ł. C. – k. 81-81v, przesłuchanie powódki K. C. – k. 132-133)

Według formalnych kryteriów doznane przez K. C. w wyniku zdarzenia
z dnia 29 czerwca 2021 roku obrażenie w postaci rozległej rany szarpanej lewej pięty
z uszkodzeniem więzadła podeszwowego i martwicy skóry kwalifikują ich następstwa
na 10 % trwałego uszczerbku na zdrowiu, zaś w zakresie niewielkiej rany przedramienia prawego – bez trwałego uszczerbku na zdrowiu. Doznany uraz w postaci rozległej rany szarpanej lewej pięty z uszkodzeniem więzadła podeszwowego i martwicy skóry skutkuje zaburzeniem funkcji statyczno-dynamicznej (zaburzeniem chodu). K. C. nie jest
w stanie biegać, ćwiczyć, uprawiać sportu. Uraz ten stanowi także defekt kosmetyczny. Rokowanie jest niepomyślne. Choroba oraz deformacja mają charakter utrwalony. K. C. wymaga ciągłej rehabilitacji usprawniającej oraz dopasowanego obuwia.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii ogólnej, (...) – k. 88-92, dokumentacja medyczna – k. 96-109)

Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów, których wiarygodności nie kwestionowała żadna ze stron, w tym akta sprawy II K 442/22,
a także w oparciu o dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii ogólnej, ortopedii
i traumatologii A. M., jak i informacje uzyskane od powódki w toku jej przesłuchania oraz zeznania świadka Ł. C..

Sąd zważył, co następuje:

Zgłoszone powództwo jest zasadne i zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W okolicznościach niniejszej sprawy pozwany ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 29 czerwca 2021 roku co do zasady, stąd też nie wymagają szczegółowego odniesienia kwestie związane z podstawami tej odpowiedzialności. Okoliczność bezsporną w realiach niniejszej sprawy stanowi bowiem fakt wypłaty przez pozwanego na rzecz powódki zadośćuczynienia za doznaną z tytułu w/w zdarzenia krzywdę
w kwocie 23.700 złotych. Spór między stronami postępowania sprowadzał się zaś do wyceny wysokości należnego powódce zadośćuczynienia za doznaną przez nią krzywdę powstałą
w związku ze zdarzeniem z dnia 29 czerwca 2021 roku.

W ocenie powódki zasadnym jest zadośćuczynienie w kwocie 70.000 złotych – przy uwzględnieniu wypłaconej na jej rzecz sumy zadośćuczynienia od ubezpieczyciela w kwocie 23.700 złotych oraz orzeczonej na jej rzecz w postępowaniu karnym nawiązki w kwocie
10.000 złotych. Ubezpieczyciel stał zaś na stanowisku, że przyznane powódce w toku postępowania likwidacyjnego zadośćuczynienie jest odpowiednie w świetle treści
art. 445 § 1 kc i jako takie nie powinno ulegać podwyższeniu. Powódce zarzucał przy tym,
że przedstawiony przez nią opis skutków zdarzenia z dnia 29 czerwca 2021 roku na jej życie został przez nią wyolbrzymiony.

Przechodząc do oceny roszczenia powódki wskazać należy, że – zgodnie z treścią
art. 445 kc w zw. z art. 444 kc – w wypadku m.in. uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Podstawowym celem zadośćuczynienia należnego osobie poszkodowanej jest złagodzenie doznanych cierpień fizycznych i moralnych. Wysokość zadośćuczynienia musi pozostawać w zależności od intensywności tych cierpień, czasu ich trwania, ujemnych skutków zdrowotnych, jakie będzie musiała znosić w przyszłości.

W zakresie wysokości rekompensaty szkód niemajątkowych brak jest sztywnych reguł określających jej wysokość. Art. 445 § 1 kc wskazuje jedynie, iż w przypadkach przewidzianych w art. 444 kc sąd może przyznać poszkodowanemu „odpowiednią” sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Precyzując określenie „odpowiedniości”, Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że w związku z charakterem kompensacyjnym zadośćuczynienia nie może ono być wyłącznie symboliczne, lecz winno stanowić ekonomicznie odczuwalną wartość ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września
2001 roku sygn. akt III CKN 427/00, publ. L.). Z drugiej strony powinno być ono utrzymane w rozsądnych granicach i dostosowane do aktualnych stosunków majątkowych
w społeczeństwie.

W praktyce sądowej nie stosuje się automatyzmu w ustalaniu wielkości zadośćuczynienia w zależności od stopnia utraty zdrowia polegającego na przyznawaniu określonej kwoty pieniężnej za każdy procent uszczerbku na zdrowiu. Automatyzm taki nie wynika bowiem z żadnego przepisu prawa, a ostateczne określenie wysokości należnego zadośćuczynienia pozostawione jest uznaniu Sądu. Również w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślany jest postulat, by przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia kierować się zasadą indywidualizacji okoliczności określających rozmiar krzywdy
w odniesieniu do konkretnego poszkodowanego ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia
19 stycznia 2012 roku sygn. akt IV CSK 221/11, publ. L.).

Mając na uwadze powyższe rozważania prawne, jak i zakres sporu stron,
na uwzględnienie zasługiwał wniosek powódki o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii ogólnej, ortopedii i traumatologii na okoliczność ustalenia skutków wypadku z dnia 29 czerwca 2021 roku dla zdrowia powódki, określenia rodzaju
i charakteru urazów doznanych przez nią wskutek tego zdarzenia, ich uciążliwości i trwałości, w tym określenia stopnia trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego tym zdarzeniem, rokowaniami co do dalszego stanu zdrowia powódki i potrzeby jej rehabilitacji, a także określenia, czy proces leczenia i rehabilitacji powódki wymaga kontynuowania. Ustalenie powyższych kwestii wymagało wiadomości specjalnych.

Powołany w niniejszej sprawie biegły sądowy z zakresu z zakresu chirurgii ogólnej, (...) wskazał, że według formalnych kryteriów obrażenie doznane przez powódkę w wyniku zdarzenia z dnia 29 czerwca 2021 roku
w postaci rozległej rany szarpanej lewej pięty z uszkodzeniem więzadła podeszwowego
i martwicy skóry kwalifikuję ich następstwa na 10 % uszczerbku na zdrowiu. Zaznaczył przy tym, że przedmiotowe obrażenie skutkuje zaburzeniem funkcji statyczno-dynamicznej,
tj. zaburzeniem chodu oraz stanowi defekt kosmetyczny. Stwierdził, że nabyty uraz
ma charakter utrwalony, rokowania nie są pomyślne, a powódka wymaga ciągłej rehabilitacji usprawniającej. Ponadto zachodzi konieczność noszenia przez nią dopasowanego obuwia.

Opinię biegłego sądowego A. M. Sąd uznał za miarodajną, bowiem została ona sporządzona przez osobę z dużym doświadczeniem i o odpowiednich kwalifikacjach, a nadto w sposób profesjonalny i z zachowaniem należytych standardów. Zawarte w opinii tezy wyrażone zostały jasno i zrozumiale, a wnioski w sposób logiczny wyciągnięte z poczynionych ustaleń. Biegły sporządził opinię przy wykorzystaniu specjalistycznej wiedzy z zakresu swojej specjalności i po przeprowadzeniu badania powódki oraz przeprowadzeniu szczegółowej analizy jej dokumentacji medycznej, a tym samym Sąd nie miał wątpliwości przy uznaniu znaczącej mocy dowodowej opinii.

Oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, kierując się powyższymi kryteriami prawnymi, w tym wnioskami biegłego sądowego, Sąd doszedł do przekonania,
że należna wysokość zadośćuczynienia w przypadku powódki winna wynosić łącznie
co najmniej 70.000 złotych (przy uwzględnieniu wypłaconej w toku postępowania likwidacyjnego kwoty 27.300 złotych oraz orzeczonej na rzecz powódki w ramach postępowania karnego nawiązki w kwocie 10.000 złotych). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego niewątpliwie wynika bowiem, że wypadek, któremu uległa powódka, pozostawił trwałe skutki i wywołał u niej wiele cierpień fizycznych oraz psychicznych,
a także doprowadził do definitywnej zmiany dotychczasowego sposobu życia powódki.

Ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd miał na uwadze to, że zdarzenie z dnia
29 czerwca 2021 roku było dla powódki niewątpliwie traumatycznym przeżyciem, nie tylko
z uwagi na sam fakt uczestniczenia w nim, ale i jego okoliczności (nietrzeźwy sprawca, uczestnictwo w zdarzeniu dwóch małoletnich synów powódki). Poza tym uwzględniono stopień doznanego uszczerbku na zdrowiu powódki w wysokości 10 % oraz jego charakter (przewlekły, trwały, nieodwracalny), jak i znaczny wpływ skutków zdarzenia z dnia
29 czerwca 2021 roku na życie powódki. Zauważyć bowiem należy, że w chwili w/w zdarzenia K. C. była samodzielną, zdrową, sprawną fizycznie, uprawiającą aktywnie sport (biegi, jazda na rowerze, rolkach), młodą kobietą i matką trójki małoletnich dzieci, która posiadała konkretne plany zawodowe na przyszłość (wstąpienie do Policji, ewentualnie Straży Granicznej). Od zdarzenia z dnia 29 czerwca 2021 roku minęły natomiast prawie 3 lata, zaś powódka w dalszym ciągu nie odzyskała pełnej sprawności, nawet w tak podstawowej czynności życia codziennego, jaką jest chodzenie. Jak wskazał bowiem biegły, mierzy się ona z zaburzeniem funkcji statyczno-dynamicznej (zaburzeniem chodu). Ponadto, nie jest w stanie uprawiać sportu, jeździć na motocyklu, a nawet pokonywać pieszo większych dystansów.
W zasadzie każda większa aktywność fizyczna powódki wiąże się z ryzykiem opuchnięcia nogi oraz pojawieniem się intensywnych dolegliwości bólowych.

Ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd pod uwagę wziął również to, że doznane
w wyniku zdarzenia z dnia 29 czerwca 2021 roku obrażenia nie tylko obniżyły jej sprawność fizyczną, ale i spowodowały konieczność rezygnacji przez powódkę z uprawiania sportów,
w tym aktywnego – jak dotychczas – spędzania czasu z dziećmi, a nadto uniemożliwiły realizację jej planów zawodowych wstąpienia do Policji lub Straży Granicznej, gdzie
od kandydatów wymaga się znacznej sprawności fizycznej, którą przed wypadkiem niewątpliwie dysponowała. Uraz powódki stanowi także defekt kosmetyczny (deformacja stopy i blizny pozabiegowe), który wymaga noszenia jedynie dopasowanego obuwia. Uniemożliwia jej m.in. noszenie butów na wysokim obcasie, zaś posiadanie takiego defektu przez kobietę w młodym wieku niewątpliwie – co akcentowała sama powódka – wpływa negatywnie na jej pewność siebie i samoocenę.

Przy ustaleniu należnego powódce zadośćuczynienia uwzględniono także brak pozytywnych rokowań oraz konieczność odbywania przez powódkę systematycznej rehabilitacji usprawniającej, a także niewątpliwie znaczny rozmiar cierpień fizycznych oraz psychicznych, jakich doznała w wyniku zdarzenia z dnia 29 czerwca 2021 roku oraz ich trwały charakter (m.in. dolegliwości bólowe nogi oraz biodra utrzymujące się do dnia dzisiejszego, trauma psychiczna, brak wewnętrznego pogodzenia się powódki z negatywnymi skutkami wypadku), a także takie okoliczności, jak okresowe wycofanie się po wypadku
z życia towarzyskiego i rodzinnego, okresowe trudności w wykonywaniu funkcji rodzinnych, w tym trudności w sprawowaniu opieki nad dziećmi, konieczność definitywnego wyrzeczenia się określonych zajęć.

W ocenie Sądu przywołane powyżej okoliczności przemawiają za zasądzeniem
od pozwanego na rzecz powódki dodatkowej kwoty 36.300 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Ustalone na poziomie 70.000 złotych – przy uwzględnieniu wypłaconej w toku postępowania likwidacyjnego kwoty 27.300 złotych oraz orzeczonej na rzecz powódki w ramach postępowania karnego nawiązki w kwocie 10.000 złotych – ma charakter całościowy, odpowiada doznanej przez powódkę krzywdzie, którą można określić mianem znacznej, przedstawia ekonomicznie odczuwalną wartość, nie jest symboliczne, jak również nie jest rażąco wygórowane i nie prowadzi do nieuzasadnionego przysporzenia majątku,
a nadto jest adekwatne do istniejących stosunków majątkowych społeczeństwa.

Mając zatem powyższe na uwadze – na podstawie art. 445 § 1 kc i art. 444 § 1 kc – orzeczono jak w punkcie I wyroku.

O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 kc – w ślad za żądaniem pozwu – przyjmując jako datę początkową ich naliczania dzień 10 lutego 2022 roku.

O kosztach procesu orzeczono – stosownie do jego wyniku – na podstawie
art. 98 § 1 i 1 ¹ i 3 kpc i 99 kpc w zw. § 15 ust. 1 i w zw. § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 1964), zasądzając od pozwanego na rzecz powódki kwotę 6.032 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3.600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego (pkt II wyroku). Wśród udokumentowanych kosztów procesu znalazły się opłata sądowa od pozwu w kwocie 1.815 złotych i od wniosku
o uzasadnienie postanowienia o przyznaniu wynagrodzenia biegłemu sądowemu w kwocie 100 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych oraz zaliczka
na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego w kwocie 500 złotych.

W punkcie III wyroku – na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 1144) –
w ślad za przyjętą regułą orzekania o kosztach procesu – Sąd nałożył na pozwanego obowiązek uiszczenia kwoty 1.400,65 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Kwota
ta stanowi nieuiszczone dotychczas koszty związane ze sporządzeniem opinii biegłego sądowego, które zostały tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa

/-/ sędzia Krzysztof Połomski