Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Mrągowie

UZASADNIENIE

Powód K. A. wniósł o przywrócenie mu naruszonego przez pozwanego P. G. posiadania lokalu mieszkalnego numer (...) w budynku nr (...)
na Osiedlu (...) w M..

W uzasadnieniu wskazał, że został siłą usunięty z mieszkania. Nieznana mu wcześniej osoba wyrwała mu klucze do mieszkania podczas otwierania drzwi do klatki schodowej. Podniósł, że nie został wcześniej informowany o sposobie i terminie opuszczenia lokalu. Wskazał, że w związku z tą sytuacją, która miała miejsce w dniu 17 marca 2025 roku, został pozbawiony dachu nad głową, a nadto dostępu do swoich rzeczy osobistych w postaci dowodu osobistego, pieniędzy, dokumentów, ubrań, obuwia i środków czystości. Pozostał
mu tylko plecak i czynny telefon komórkowy. Świadkiem bezprawnego zaboru kluczy powodowi przez pozwanego był sąsiad powoda Z. J..

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podał, że obecnie to pozwanemu przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego numer (...) w budynku mieszkalnym numer (...)
na Osiedlu (...) w M.. Prawo to nabył w drodze licytacji nieruchomości należącej uprzednio do powoda, a postanowienie o przysądzeniu własności na rzecz pozwanego uprawomocniło się z dniem 5 marca 2025 roku. Podkreślał, że do przekazania kluczy pozwanemu przez powoda doszło na podstawie porozumienia między stronami. Porozumienie to opierało się na przekazaniu powodowi kwoty 10.000 złotych przez pozwanego – na prośbę powoda bez pokwitowania – w zamian za opuszczenie mieszkania
i przekazanie do niego kluczy. Podał nadto, że strony umówiły się, że w dniu przekazania kluczy około godziny 13:00 powodowi w przeniesieniu jego rzeczy do komórki lokatorskiej, do której udzieli mu nieodpłatnie dostępu na okres do dwóch miesięcy. Powód jednak wycofał się z poczynionych ustaleń i zawiadomił Policję o podstępnym zabraniu mu kluczy. Podniósł nadto, że ustalił z bratową pozwanego A. A., że w dniu 20 marca
2025 roku powód zabierze swoje rzeczy z mieszkania i przeniesie je do komórki lokatorskiej, do czego ostatecznie nie doszło, gdyż pozwany miał się wyprowadzić od swojego brata
i bratowej. W związku z powyższym pozwany samodzielnie dokonał przeniesienia rzeczy powoda do umówionego miejsca i rozpoczął remont mieszkania.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 17 marca 2025 roku około godziny 13:00 miała miejsce sytuacja, w której pozwany P. G. wszedł w posiadanie kluczy do lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku nr (...) znajdującym się na Osiedlu (...) w M..

(dowód: pismo KPP w M. – k. 39, przesłuchanie powoda K. A. –
k. 63)

Właścicielem spornej nieruchomości jest aktualnie P. G.. Prawo własności przedmiotowej nieruchomości nabył w drodze licytacji przeprowadzonej w dniu 18 listopada 2024 roku przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Mrągowie A. P.. Postanowienie o przysądzeniu prawa własności na rzecz P. G. uprawomocniło się z dniem 5 marca 2025 roku.

(bezsporne, a nadto dowód: dokumenty w aktach sprawy I Co 290/24)

W dniu 17 marca 2025 roku o godzinie 13:00 przed budynkiem, w którym znajduje się sporne mieszkanie, miała miejsce interwencja funkcjonariuszy Policji z Komendy Powiatowej Policji w M. ze zgłoszenia K. A.. Z oświadczenia zgłaszającego wynikało, że w momencie otwierania przez niego drzwi do klatki schodowej P. G. wyrwał mu klucze mówiąc, że teraz on jest właścicielem mieszkania. P. G. oświadczył, że w dniu dzisiejszym był umówiony z K. A.
na przekazanie mieszkania. Funkcjonariuszom Policji zostało nadto okazane przez postanowienie Sądu potwierdzające nabycie przez P. G. spornego lokalu. Przypadkowym świadkiem interwencji Policji był sąsiad powoda Z. J., który jednak nie brał w nich udziału w prowadzonych rozmowach.

(dowód: pismo KPP w M. – k. 39, zeznania świadka Z. J. – k.62-63)

K. A. nie uiszczał opłat czynszowych na rzecz P. G.
w okresie od listopada 2024 roku do marca 2025 roku.

(bezsporne, a nadto dowód: przesłuchanie powoda K. A. – k. 63, przesłuchanie pozwanego P. G. – k. 64)

Sad zważył, co następuje:

Powództwo podlegało oddaleniu jako nieudowodnione.

Przesłanki roszczenia o ochronę naruszonego posiadania uregulowane zostały
w art. 344 kc, który stanowi, że przeciwko temu, kto samowolnie naruszył posiadanie, jak również przeciwko temu, na czyją korzyść naruszenie nastąpiło, przysługuje posiadaczowi roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego i o zaniechanie naruszeń. Roszczenie to nie jest zależne od dobrej wiary posiadacza ani od zgodności posiadania ze stanem prawnym, chyba
że prawomocne orzeczenie sądu lub innego powołanego do rozpoznawania spraw tego rodzaju organu państwowego stwierdziło, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem.

Stosownie zaś do treści art. 478 kpc w sprawach o naruszenie posiadania sąd bada jedynie ostatni stan posiadania i fakt jego naruszenia, nie rozpoznając samego prawa ani dobrej wiary pozwanego.

Kognicja sądu w sprawie o naruszenie posiadania ogranicza się wyłącznie do badania ostatniego stanu posiadania i faktu jego naruszenia bez względu na okoliczności tego posiadania, tj. czy posiadanie to jest samoistne, czy zależne, w dobrej czy złej wierze, zgodne czy też niezgodne ze stanem prawnym. Żądanie przywrócenia naruszonego posiadania nie jest ukierunkowane na pozbawienie naruszyciela prawa do rzeczy, albowiem skierowane jest nie do prawa, a do stanu faktycznego i zmierza tym samym do przywrócenia dotychczasowemu posiadaczowi faktycznego władztwa nad rzeczą, którego samowolnie pozbawił
go uprawniony dążąc do realizacji przysługującego mu prawa do rzeczy ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2016 roku sygn. akt I ACa 1306/16, publ. LEX nr 3082492).

W nawiązaniu do powyższego podkreślenia wymaga tymczasowy charakter ochrony posesoryjnej i jej ukierunkowanie na likwidację sytuacji wynikającej z aktu samowoli osoby naruszającej posiadanie w konkretnym przypadku. Ochrona udzielona posiadaczowi nie blokuje bowiem właścicielowi rzeczy drogi do dochodzenia roszczeń wynikających
z przysługującego mu prawa. Wynikające mu z tytułu prawnego uprawnienie legitymuje
go wszak do podejmowania odpowiednich, przewidzianych prawem działań, w celu obrony swoich praw ( zob. J. Parafianowicz [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Art. 1–505(39). Tom I, red. O. M. Piaskowska, LEX/el. 2025, art. 478).

Zgodnie z regułami procesu cywilnego, obowiązkiem stron jest zgromadzenie
i zaoferowanie Sądowi materiału dowodowego na poparcie swoich twierdzeń. Ciężar udowodnienia faktów, które mają stanowić w sprawie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, obciąża – stosownie do treści art. 6 kc – tą stronę, która z faktów tych wywodzi skutki prawne.

Żądanie powoda w przedmiotowej sprawie sprowadzało się do przywrócenia
mu utraconego wskutek działania powoda, przejawiającego się przymusowym odebraniem kluczy do mieszkania i pozbawieniem do korzystania z niego, posiadania lokalu mieszkalnego położonego w M. na Osiedlu (...). Zasadnicze dla oceny zasadności przedmiotowego powództwa było wykazanie przez powoda okoliczności,
że wejście w posiadanie kluczy do spornego mieszkania i tym samym pozbawienie
go możliwości korzystania z niego nastąpiło bez jego zgody. Nie bez znaczenia pozostaje przecież fakt, że to pozwanemu przysługuje aktualnie prawo własności spornego lokalu, które wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 27 grudnia 2024 roku
o przysądzeniu spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego.

W ocenie Sądu powód nie sprostał temu obowiązkowi. (...) dowodowa powoda ograniczyła się do zgłoszenia wniosków o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka Z. J. na okoliczność bezprawnego zabrania powodowi kluczy do lokalu przez pozwanego oraz informacji pochodzącej od Policji w związku z przeprowadzoną w dniu
17 marca 2025 roku interwencją. Zeznania zgłoszonego przezeń świadka Z. J. nie potwierdziły twierdzeń o bezprawnym odebraniu mu przez pozwanego kluczy
do mieszkania. Powołany świadek zeznał, że nie ma wiedzy co do okoliczności, w jakich pozwany uzyskał dostęp do lokalu. Nie wiedział w zasadzie nic o odbywającej się w dniu
17 marca 2025 roku interwencji Policji poza faktem, że istotnie miała miejsce. Z notatki policyjnej wynika zaś, że K. A. twierdził, iż P. G. siłowo odebrał mu klucze do mieszkania, a P. G. temu twierdzeniu stanowczo zaprzeczał.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd nie miał możliwości poczynienia jednoznacznych ustaleń faktycznych co do sposobu wejścia przez pozwanego
w posiadanie kluczy do spornego mieszkania i tym samym wyzucia z tego posiadania powoda. Tym bardziej, że pozwany przedstawił Sądowi zgoła odmienną od powoda wersję tej sytuacji. To jednak powód zobowiązany był do wykazania, że do wejścia przez pozwanego
w posiadanie kluczy do spornego mieszkania w dniu 17 marca 2025 roku doszło
w okolicznościach opisanych przez niego w pozwie.

Jedynie na marginesie wskazać należy, że okoliczność przedstawiona przez pozwanego o rzekomym przekazaniu powodowi kwoty 10.000 złotych w zamian
za niezwłoczne opuszczenie mieszkania również nie znalazła pokrycia w innych dowodach. Zgłoszona w charakterze świadka A. A. skorzystała z pracy odmowy składania zeznań w sprawie, a z innych dowodów nie sposób wyprowadzić ustaleń zgodnych
z twierdzeniami pozwanego. Nie było jednak obowiązkiem pozwanego przedstawiania dowodów na zaprzeczenie twierdzeniom powoda w sytuacji, kiedy podstawy zgłoszonego powództwa nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym.

Mając powyższe na uwadze – na podstawie art. 6 kc – powództwo oddalono
(pkt I wyroku).

O kosztach procesu (pkt II wyroku) orzeczono w oparciu o art. 102 kpc statuujący tzw. zasadę słuszności. Szczególnie uzasadnione przypadki w rozumieniu tego artykułu zachodzą wówczas, gdy prowadzą do przekonania, że ponoszenie kosztów pozostawałoby
w sprzeczności z powszechnym odczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego. Ze względu na sytuację materialną powoda postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2025 roku został on zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych w całości. Nie powoduje
to wprawdzie automatycznego zwolnienia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi, jednakże okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym sytuacja życiowa powoda i jego subiektywne przekonanie o zasadności złożonego powództwa, pozwalają stwierdzić,
że obciążenie powoda tymi kosztami byłoby nadmierną dla niego uciążliwością
i pozostawałoby w sprzeczności z powszechnym odczuciem sprawiedliwości oraz zasadami współżycia społecznego.

W punkcie III wyroku Sąd przyznał adw. J. N. kwotę 320 złotych powiększoną o kwotę 73,60 złotych tytułem podatku VAT tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu w oparciu o § 11 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja
2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024r. poz. 763 z późn. zm.).