Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Mrągowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 czerwca 2021 roku

Sąd Rejonowy w Mrągowie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Krzysztof Połomski
Protokolant:	p.o. sekretarz sądowy Małgorzata Sadłowska

po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2021 roku w Mrągowie

na rozprawie

sprawy z powództwa Funduszu (...) sp. z o.o. z siedzibą
w W.

przeciwko (...) S.A. V. (...)
z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda Funduszu (...) sp. z o.o. z siedzibą w W.:

a)  kwotę 1.857,90 zł (jeden tysiąc osiemset pięćdziesiąt siedem złotych
i dziewięćdziesiąt groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia
7 lutego 2019 roku do dnia zapłaty,

b)  kwotę 369 zł (trzysta sześćdziesiąt dziewięć złotych),

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.058,57 zł (dwa tysiące pięćdziesiąt osiem złotych i pięćdziesiąt siedem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego,

III.  nakazuje ściągnięcie od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Mrągowie kwoty 941,56 zł (dziewięćset czterdzieści jeden złotych i pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

ZARZĄDZENIE

1.  odnotować,

2.  za 7 dni lub z wnioskiem o uzasadnienie.

M., dnia 2 czerwca 2021r.

Sygn. akt I C 393/20

UZASADNIENIE

Fundusz (...) sp. z o.o. wystąpił przeciwko (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W.
z powództwem o zasądzenie na jego rzecz kwoty 2.226,90 złotych z odsetkami ustawowymi
za opóźnienie liczonymi od kwoty 1.857,90 złotych od dnia 7 lutego 2019 roku do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 6 grudnia 2018 roku doszło do kolizji drogowej,
w wyniku której uszkodzony został pojazd marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Sprawca zdarzenia posiadał obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany uznał odpowiedzialność za szkodę i wypłacił odszkodowanie w łącznej wysokości
1.700,19 złotych. Wypłacona kwota była niewystarczająca do naprawy pojazdu i tym samym nie doprowadziła do wyrównania poniesionej w wyniku przedmiotowego zdarzenia szkody. Powód podniósł, iż na podstawie umowy cesji z dnia 14 maja 2019 roku nabył uprawnienie do dochodzenia odszkodowania od pozwanego za szkodę z dnia 6 grudnia 2018 roku.
W ocenie powoda wypłacona dotychczas kwota odszkodowania jest zaniżona, gdyż zgodnie
z jego kalkulacją naprawy koszt naprawy pojazdu powinien wynieść 3.558,09 złotych
i w związku tym strona pozwana jest obowiązana dokonać jeszcze zapłaty kwoty
1.857,90 złotych. Kolejno sprecyzował, że na dochodzoną pozwem należność składa się również kwota 369 złotych tytułem poniesionych przez powoda wydatków związanych
z wykonaniem kalkulacji kosztów naprawy pojazdu. Podkreślił także, że w związku
z dokonaną cesją dokonał zgłoszenia reklamacji u pozwanego ubezpieczyciela wraz
z wnioskiem o ponowną weryfikację i analizę sprawy oraz wezwaniem do zapłaty, jednakże działania te okazały się być bezskuteczne

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie
od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zakwestionował dochodzone roszczenie w całości. Podniósł zarzut zawyżenia kosztów naprawy pojazdu, naruszenia obowiązku minimalizacji szkody poprzez przyczynienie się poszkodowanego do powiększenia szkody oraz bezzasadności zwrotu kosztów prywatnej kalkulacji. Przyznał, że prowadził postępowanie likwidacyjne w związku z powstałą szkodą i wypłacił poszkodowanej D. W. odszkodowanie w kwocie 1.700,19 złotych, które w jego ocenie w całości pokryło rzeczywiście powstałą w majątku poszkodowanej szkodę. Nadto podniósł, że proponował poszkodowanej możliwość naprawy pojazdu w warsztacie naprawczym współpracującym z pozwanym, przy czym poszkodowana z sobie tylko znanych względów zrezygnowała z takiej możliwości naprawy.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 6 grudnia 2018 roku doszło do zdarzenia komunikacyjnego, w wyniku którego uszkodzony został pojazd marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...), stanowiący własność D. W.. Sprawca w dacie zdarzenia posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. (uprzednio: (...) S.A.
z siedzibą w W.), który to podmiot przyjął odpowiedzialność za powstałą wskutek w/w zdarzenia szkodę i po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego szkody wypłacił na rzecz poszkodowanej odszkodowanie w kwocie 1.700,19 złotych.

(bezsporne, a nadto dowód: dokumentacja szkody – k. 64-71, decyzja z dnia 08.01.2019r. –
k. 18, kalkulacja szkody G. – k. 19-24)

W dniu 4 kwietnia 2019 roku D. W. zawarła z W. D. umowę przelewu wierzytelności z tytułu odszkodowania przysługującego
jej od (...) S.A. w związku ze szkodą z dnia 6 grudnia
2018 roku w pojeździe marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...).

(dowód: umowa cesji – k. 17)

W dniu 15 maja 2019 roku W. D. zawarł z Funduszem (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę przelewu wierzytelności z tytułu odszkodowania przysługującego mu od (...) S.A. w związku ze szkodą z dnia 6 grudnia 2018 roku w pojeździe marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...).

(dowód: umowa cesji – k. 16, pełnomocnictwo – k. 16v)

W dniu 28 października 2019 roku (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. sporządziła kalkulację naprawy pojazdu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) na skutek zdarzenia z dnia 8 grudnia 2018 roku, w której łączny koszt naprawy pojazdu został określony na kwotę 3.558,09 złotych. Za sporządzenie tej kalkulacji (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wystawiła fakturę VAT nr (...), obciążając Fundusz (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. obowiązkiem zapłaty kwoty 369 złotych (300 złotych netto).

(dowód: kalkulacja naprawy – k. 27-29, faktura VAT nr (...) – k. 26)

Pismem z dnia 30 maja 2019 roku Fundusz (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. zawiadomił (...) S.A. z siedzibą
w W. o fakcie dokonania przelewu wierzytelności z dnia 15 maja 2019 roku. Jednocześnie wskazał, iż prywatna kalkulacja kosztów naprawy wykazała, iż rzeczywisty koszt naprawy pojazdu wynosi 3.558,09 złotych oraz wezwał do dopłaty różnicy odszkodowania w wysokości 1.857,90 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. W związku z przedmiotowymi okolicznościami Fundusz wniósł także o ponowną kalkulację naprawy.

(dowód: reklamacja wraz z wezwaniem do zapłaty – k. 25)

Pismem z dnia 28 czerwca 2019 roku G. Towarzystwo (...)
S.A. z siedzibą w W. poinformowało Fundusz Odszkodowań Komunikacyjnych
sp. z o.o. z siedzibą w W. o dokonaniu powtórnej analizy dokumentacji szkodowej
i braku podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska.

(dowód: pismo z dnia 28.06.2019r. – k. 30-30v)

D. W. dokonała zakupu pojazdu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) ok. 2010 roku. W okresie jego użytkowania nie dokonywała żadnych istotnych napraw pojazdu. Przed zdarzeniem z dnia 6 grudnia 2018 roku nie doszło do żadnych poważnych kolizji, czy też stłuczek z uczestnictwem przedmiotowego samochodu.

(dowód: zeznania świadka D. W. – k. 151-152)

Szacunkowa wartość pojazdu marki pojazd marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) na dzień szkody wynosi 43.300 złotych, a wartość szacunkowa pojazdu w stanie uszkodzonym 40.700 złotych. Pojazd sprzed kolizji z dnia 6 grudnia
2018 roku nie posiadał śladów wcześniejszych napraw, wszystkie uszkodzone elementy pojazdu wskutek kolizji były oryginalne i pełnowartościowe. Naprawa z uwzględnieniem nowych i oryginalnych części zamiennych nie doprowadzi do wzrostu wartości pojazdu. Koszt naprawy samochodu pojazdu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...), który pozwoliłby przywrócić pojazd do stanu sprzed powstania szkody – przy wykorzystaniu oryginalnych części zamiennych – wynosi 3.558,09 złotych.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa motoryzacyjnego M. P. – k. 90-130)

Sąd zważył, co następuje:

Zgłoszone powództwo jest zasadne i zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Pozwany (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. uznał swoją odpowiedzialność za skutki zdarzenia komunikacyjnego z dnia
8 grudnia 2018 roku co do zasady, stąd też nie wymagają szczegółowego odniesienia kwestie związane z podstawami tej odpowiedzialności.

W realiach niniejszej spraw spór oscylował wokół granicy odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela, przy czym żądanie powództwa zawierało w sobie roszczenie odszkodowawcze dotyczące uzupełnienia dotychczas przyznanego odszkodowania
za naprawę pojazdu.

Granice odpowiedzialności za skutki zdarzenia wywołującego szkodę wyznacza
art. 361 kc, który w § 1 stanowi, iż zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

W orzecznictwie sądowym za ugruntowany od dłuższego już czasu należy uznać pogląd wyrażony w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 roku, zgodnie z którym zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego
do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi ( vide: uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 roku sygn. akt III CZP 80/11, publ. OSNC 2012/10/112).

Wskazuje się też, że uzyskana tytułem odszkodowania należność może być spożytkowana przez poszkodowanego w dowolny sposób, co oznacza, iż nie musi
on za uzyskaną sumę pieniężną dokonywać naprawy uszkodzonego pojazdu ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1988 roku sygn. akt I CR 151/88, publ. LEX nr 8894,
a także: A. G., Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania część ogólna, publ. LEX 2011). Wskutek tego uznać należy, iż żądanie zapłaty odszkodowania nie musi być poprzedzone naprawą pojazdu. Wynika z tego również, że dokonanie niepełnej naprawy lub naprawy, której koszt był niższy niż rzeczywista szkoda, nie zwalnia odpowiedzialnego
za szkodę z obowiązku wypłaty pełnego odszkodowania.

W przedmiotowym przypadku – wobec zasadniczych rozbieżności stron
co do kosztów naprawy pojazdu i związanej z tym wysokości szkody – na uwzględnienie zasługiwał wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu mechaniki samochodowej na okoliczność ustalenia kosztów naprawy samochodu uszkodzonego
na skutek zdarzenia z dnia 6 grudnia 2018 roku, które pozwoliłyby przywrócić pojazd
do stanu sprzed powstania szkody. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż kwestia ta wymagała wiadomości specjalnych i miała bezpośrednie przełożenie na ocenę wysokości należnego powodowi odszkodowania.

Powołany w sprawie biegły sądowy M. P. wskazał, że koszt naprawy samochodu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...), który pozwoliłby przywrócić pojazd do stanu sprzed powstania szkody z dnia 6 grudnia 2018 roku przy wykorzystaniu oryginalnych części zamiennych wynosi 3.558,09 złotych.

W ocenie Sądu opinia biegłego M. P. była przygotowana w sposób fachowy i poparty rzeczową argumentacją, a nadto nie budziła też wątpliwości Sądu pod względem formalnym oraz merytorycznym. Nadto strony postępowania nie zgłaszały zastrzeżeń do przedmiotowej umowy. W tym miejscu wskazać należy, że złożone przez właścicielkę pojazdu marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...) zeznania na okoliczności związane ze stanem w/w pojazdu w czasie przed powstaniem szkody zasługiwały na wiarę i znalazły odzwierciedlenia w ustaleniach dokonanych przez biegłego
w sporządzanej opinii.

Mając na uwadze powyższe okoliczności i zapatrywania prawne w tym fakt,
iż podstawową funkcją odszkodowania jest kompensacja, co oznacza, że odszkodowanie powinno przywrócić w majątku stan naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę,
zasadnym było oparcie wysokości szkody na opinii biegłego sądowego M. P., a konkretnie na ustalonych przez niego kosztach naprawy pojazdu i określenie na tej podstawie wysokości należnego powodowi odszkodowania na poziomie 3.558,09 złotych. Biorąc pod uwagę z dotychczas wypłaconą na rzecz poszkodowanego kwotę odszkodowania (1.700,19 złotych) pozostała część odszkodowania winna wynosić 1.857,90 złotych.

W świetle wyżej zaprezentowanych poglądów i zapatrywań prawnych oraz wiadomości specjalnych stwierdzić więc należy, iż zarzuty podniesione przez pozwanego
w odpowiedzi na pozew, tj. zarzut zawyżenia kosztów naprawy pojazdu, naruszenia obowiązku minimalizacji szkody poprzez przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody, nie mogły odnieść oczekiwanych rezultatów. Bez znaczenia bowiem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawał fakt, czy poszkodowany faktycznie naprawił swój pojazd, a jeśli tak, to w jakim zakresie i jaki poniósł z tego tytułu koszt. De lege lata brak jest również podstaw prawnych do nakładania na poszkodowanych obowiązku naprawy uszkodzonej rzeczy, tudzież „zmuszania” do jej naprawiania w określony sposób lub przez określony podmiot. Zgłaszający szkodę uprawniony był zatem zrezygnować z propozycji ubezpieczyciela naprawy pojazdu w warsztacie naprawczym współpracującym z pozwanym bez ewentualnych negatywnych konsekwencji z tym związanych.

W ramach kwoty żądanej pozwem powód dochodził również kosztów, jakie poniósł
w związku ze sporządzeniem prywatnej kalkulacji naprawy w kwocie 369 złotych. Pozwany stał na stanowisku, iż brak jest podstaw do refundacji stronie powodowej przedmiotowej kwoty. Podniósł również zarzut braku legitymacji czynnej powoda w zakresie zwrotu kosztów prawnej ekspertyzy. Sąd Najwyższy w uchwale w uchwale siedmiu sędziów z dnia 29 maja 2019 roku sygn. III CZP 68/18 stanął na stanowisku, iż nabywcy w drodze przelewu wierzytelności o odszkodowanie za szkodę komunikacyjną przysługuje od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej zwrot uzasadnionych kosztów ekspertyzy zleconej osobie trzeciej, gdy jej sporządzenie było w okolicznościach sprawy niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania.

W realiach niniejszej sprawy poniesienie tych wydatków było konieczne
i uzasadnione, bowiem – jak wykazało postępowanie dowodowe, a w szczególności opinia biegłego – pozwany zaniżył wartość szkody i odmówił wypłaty odszkodowania w pełnej wysokości. Ponadto powód nie miał de facto innej możliwości ustalenia faktycznych rozmiarów poniesionej szkody jak zwrócenie się do rzeczoznawcy. Sam niewątpliwie nie posiada specjalistycznej wiedzy na temat ustalania kosztów naprawy pojazdów czy wyceny utraty wartości pojazdów w związku z naprawą powypadkową. Konieczna w tym zakresie była wiedza profesjonalisty. Poniesienie kosztu prywatnej ekspertyzy było więc obiektywnie uzasadnione i konieczne oraz pozostawało w normalnym związku przyczynowym między zdarzeniem wywołującym uszczerbek a szkodą ( vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia
18 maja 2004 roku sygn. akt III CZP 24/04, publ. OSNC 2005, nr 7-8, poz. 117). Tym samym, zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania – oprócz zwrotu kosztów naprawy samochodu – powodowi należy się zwrot wydatków poniesionych z tytułu sporządzenia prywatnej oceny technicznej w wysokości 369 złotych brutto udokumentowanych w sposób nie budzący wątpliwości fakturą VAT nr (...) wystawioną przez (...) sp. z o.o.
z siedzibą w W..

Mając powyższe na uwadze – na podstawie art. 415 kc w zw. z art. 805 § 2 pkt 1 kc – orzeczono jak w punkcie I wyroku.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono na podstawie 481 § 1 i 2 kc –
w ślad za żądaniem pozwu – przyjmując jako datę początkową naliczania odsetek od kwoty 1.857,90 złotych dzień 7 lutego 2019 roku (dzień, w którym upłynął 30-dniowy termin
na rozpatrzenie zgłoszenia szkody).

O kosztach procesu orzeczono w punkcie II wyroku – stosownie do jego wyniku –
na podstawie art. 98 § 1, § 1 ¹ i § 3 kpc w zw. z § 2 pkt 3 i § 15 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( tekst jednolity: Dz.U. z 2018r. poz. 265), zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.058,57 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 900 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Wśród udokumentowanych kosztów procesu znalazła się także opłata sądowa od pozwu w kwocie 200 złotych, opłata skarbowa
od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych oraz zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego w łącznej kwocie 941,57 złotych.

W punkcie III wyroku – na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2020r. poz. 755 ze zm.) – na pozwanego nałożono obowiązek uiszczenia kwoty 941,56 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Kwota ta stanowi nieuiszczone dotychczas koszty związane ze sporządzeniem opinii biegłego sądowego, które zostały tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa (kwota 1.883,13 złotych pomniejszona o zaliczki powoda w łącznej kwocie 941,57 złotych).

/-/ sędzia Krzysztof Połomski

ZARZĄDZENIE

1.  odnotować,

2.  odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć:

- pełn. pozwanego,

3.  za 14 dni lub z apelacją.

M., dnia 22.06.2021r.