Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Mrągowie

UZASADNIENIE

Powód (...) sp. z.o.o. z siedzibą w O. wniósł o zasądzenie
od pozwanego (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. na jego rzecz kwoty 6.644 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 13 lipca 2024 roku do dnia zapłaty. Nadto domagał się zasądzenia
od pozwanego na jego rzecz kosztów procesy, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 15 maja 2024 roku miało miejsce zdarzenie drogowe, w wyniku którego uszkodzeniu uległ należący do poszkodowanego S. S. pojazd marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Sprawca szkody ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego, który przyjął odpowiedzialność za szkodę i wypłacił odszkodowanie w ustalonej przez siebie wysokości. Wskazał, że dochodzona kwota stanowi należność objętą fakturą VAT nr (...)
za najem pojazdu zastępczego dla poszkodowanego w związku ze szkodą z dnia 15 maja
2024 roku. Pozwany przyznał wprawdzie poszkodowanemu odszkodowanie z tytułu najmu pojazdu zastępczego w kwocie 442,80 złotych, jednakże kwota ta nie została powodowi wypłacona. Wierzytelność w stosunku do pozwanego powód nabył na podstawie umowy cesji wierzytelności zawartej dnia 11 czerwca 2024 między powodem a S. S..

Pozwany – (...) S.A. V. (...)
z siedzibą w W. – w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zakwestionował dochodzone roszczenie co do wysokości. Przyznał,
że prowadził postępowanie likwidacyjne w związku ze szkodą z dnia 15 maja 2024 roku
w pojeździe V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i wypłacił z tego tytułu stosowne odszkodowanie. Zarzucił, że zastosowana przez powoda stawka najmu oraz okres używania pojazdu zastępczego jest zawyżona. Poddał w wątpliwość prawdziwość
i prawidłowość przedłożonych przez powoda dokumentów prywatnych, w tym cesji wierzytelności i prywatnych wycen sporządzonych na zlecenie powoda.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 15 maja 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) stanowiący własność S. S.. Odpowiedzialność z tytuł szkody przyjęło (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W.

(bezsporne, a nadto dowód: akta szkody – k. 51).

W dniu 16 maja 2024 roku poszkodowany S. S. zawarł z powodem umowę najmu pojazdu zastępczego. Najem trwał do dnia 7 czerwca 2024 roku – łącznie
22 dni. Przedmiotem najmu był samochód V. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Poszkodowany przed podpisaniem umowy został zapoznany zarówno z regulaminem wypożyczalni, jak i cennikiem, które to dokumenty zaakceptował.

(dowód: umowa najmu pojazdu – k. 15, regulamin – k.16, cennik – k. 17)

W dniu podpisania umowy najmu poszkodowany upoważnił A. P.
do wykonywania wszelkich czynności zmierzających do wynajęcia pojazdu zastępczego
za pośrednictwem ubezpieczyciela, w tym do zawarcia i odmowy zawarcia umowy najmu pojazdu zastępczego i analizy warunków najmu pojazdu zastępczego przedstawionych rzez wypożyczalnie współpracujące z pozwanym. Złożył nadto pisemne oświadczenie, że jest właścicielem pojazdu V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i jako osoba poszkodowana nie przyczynił się w żaden sposób do kolizji.

(dowód: pełnomocnictwo – k.23-24, oświadczenie – k. 18, zeznania świadka S. S. – k. 70-74)

W dniu 17 maja 2024 roku A. P. poinformował (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. o rozpoczęciu przez poszkodowanego indywidualnego najmu pojazdu zastępczego w związku ze szkodą z dnia
15 maja 2024 roku, za którą towarzystwo to ponosi odpowiedzialność. Przedstawił nadto preferencje poszkodowanego dotyczące wynajmu pojazdu zastępczego i zwrócił się
o zorganizowanie podmiany pojazdu zastępczego w przypadku nieakceptowania zastosowanej stawki w kwocie 239 złotych brutto za dobę. W dniu 21 maja 2024 roku z pełnomocnikiem poszkodowanego skontaktowała się wypożyczalnia H., jednakże z uwagi na rozbieżność przedstawionych przez pracownika wypożyczalni i ubezpieczyciela warunków najmu, w tym w szczególności dotyczące kosztów udziału własnego w szkodzie i opłaty za jego zniesienie, A. P. odmówił przyjęcia oferty i ponownie skontaktował się z towarzystwem ubezpieczeniowym. Wskazał w wiadomości do ubezpieczyciela, że przedstawiona oferta obejmowała nieakceptowalne dla poszkodowanego zapisy, a nadto nie został mu przedstawiony szczegółowy regulamin najmu. W dniu 24 maja 2024 roku z pełnomocnikiem poszkodowanego poprzez wiadomość SMS skontaktowała się firma (...) z informacją o wydłużonym czasie realizacji zlecenia. Pismem z dnia 29 maja 2024 roku pozwany poinformował A. P., że w bezpośrednim kontakcie z poszkodowanym uzyskał on informację, że poszkodowany nie jest zainteresowany podmianą pojazdu zastępczego.

(dowód: korespondencja – k. 27-31, k. 38-45, zeznania świadka A. P. – k. 76-78, akta szkody – k. 51)

W dniu 11 czerwca 2024 roku G. (...) M. sp.j. wystawił fakturę VAT
nr (...), obciążając S. S. obowiązkiem zapłaty kwoty
6.644 złotych tytułem najmu samochodu marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) za okres od dnia 16 maja 2024 roku do dnia 7 czerwca 2024 roku (22 dni). Tego samego dnia S. S. zawarł z powodową spółką umowę cesji przenosząc na niego wierzytelność w związku ze szkodą komunikacyjną z dnia 15 maja 2024 roku w stosunku
do (...) S.A. V. (...) z siedzibą
w W. oraz w stosunku do sprawcy szkody dotyczącą zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego za okres niezbędny do przywrócenia pojazdu cedenta do stanu sprzed zaistnienia szkody lub do jej likwidacji w ramach szkody całkowitej. Pismem z dnia 11 czerwca
2024 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty należności objętej fakturą (...) w kwocie 6.644 złotych.

(dowód: faktura (...) – k. 19, umowa cesji – k.20, wezwanie – k.21-22)

Decyzją z dnia 1 lipca 2024 roku (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. przyznał poszkodowanemu S. S. odszkodowanie w kwocie 442,80 złotych z tytułu najmu samochodu zastępczego.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że za uzasadniony czas najmu ubezpieczyciel uznał 4 dni, w tym 2 dni od dnia 24 maja 2024 roku do dnia 26 maja 2024 roku, tj. czas od przedstawienia pojazdu do oględzin do czasu przedstawienia kosztorysu ofertowego, a także 2 dni uwzględniające technologiczny czas naprawy pojazdu według producenta. Nadto ubezpieczyciel podniósł, że dokonał weryfikacji stawki dobowej za wynajem pojazdu zastępczego do kwoty 90 złotych netto, bowiem za taką stawkę (...) SA V. (...) proponowało poszkodowanemu wynajęcie pojazdu zastępczego.

(dowód: decyzja – k.35-36, akta szkody – k. 51)

Uzasadniony czas trwania naprawy pojazdu marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) uszkodzonego na skutek kolizji drogowej z dnia 15 maja
2024 roku wynosi 21 dni. Do wyliczonego technologicznego czasu naprawy doliczyć należy okres od rozpoczęcia najmu pojazdu zastępczego do dnia sporządzenia kosztorysu naprawczego (7 dni od 16 maja 2024 roku do 26 maja 2024 roku), a nadto okres 2 dni
na znalezienie warsztatu naprawczego i czas na dostawę niezbędnych części. Istotne znaczenie w ustaleniu uzasadnionego czasu naprawy uszkodzonego pojazdu mają dni wolne od pracy,
w opisywanej sytuacji było to 7 dni, które wpływają na jego wydłużenie. Szacunkowy zakres stawek rynkowych na rynku lokalnym poszkodowanego za wynajęcie pojazdu zastępczego dla klasy uszkodzonego pojazdu waha się od 129,27 złotych netto (159 złotych brutto)
do 250 złotych netto (307,50 złotych brutto). Dobowa stawka najmu zastosowana przez powoda mieści się zatem w granicach stawek stosowanych na rynku lokalnym w okresie powstania szkody.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa motoryzacyjnego M. P. – k.89-113)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo było zasadne i zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Odpowiedzialność pozwanego (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. za skutki zdarzenia drogowego z dnia 15 maja
2024 roku w przedmiotowej sprawie jest bezsporna. Okolicznością przyznaną przez obie strony jest uznanie odpowiedzialności przez pozwanego za skutki zdarzenia z dnia 15 maja 2024 roku.

Powód wykazał swoje prawo do dochodzenia roszczenia objętego pozwem przedkładając umowę cesji z 11 czerwca 2024 roku – stosownie do art. 509 § 1 i kc.

Przedmiotem sporu, a tym samym przedmiotem rozważań Sądu, pozostały odmienne stanowiska stron w zakresie uzasadnionego czasu najmu pojazdu zastępczego oraz zastosowana przez powoda dobowa stawka najmu.

Powód domagał się zapłaty kwoty 6.644 złotych, na którą opiewała wystawiona przez niego faktura. Pozwany w odpowiedzi na pozew twierdził, że wypłacił na rzecz powoda stosowne odszkodowanie z tytułu najmu pojazdu zastępczego. jednakże nie przedłożył w tym zakresie żadnych dowodów. Stosownie bowiem do treści art. 232 kpc to na nim spoczywał ciężar wykazania tego faktu. Kwestionował wysokość zastosowanej przez powoda stawki najmu i wskazywał w tym zakresie na naruszenie przez poszkodowanego obowiązku minimalizacji szkody poprzez wynajęcie samochodu za stawkę znacznie przewyższającą kwotę proponowaną przez pozwanego. Za zasadny czas najmu uznał 4 dni, uwzględniając
w tym wyłącznie czas od dnia oględzin do dnia ustalenia kosztorysu naprawy oraz technologiczny czas naprawy wynoszący dwa dni. Podważał nadto prawdziwość
i prawidłowość dokumentów przedłożonych przez powoda, w tym dokumentu cesji wierzytelności.

Stosownie do treści z art. 509 § 1 i 2 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania, a wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenia o zaległe odsetki. Przy tym warunkiem skutecznej cesji wierzytelności jest istnienie tego prawa. Aby wierzytelność mogła być przedmiotem przelewu, musi być w dostateczny sposób zindywidualizowana poprzez dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika. Judykatura przyjęła,
że oznaczenie wierzytelności to wskazanie stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Elementy te w momencie zawierania umowy przelewu powinny być oznaczone lub przynajmniej oznaczalne. Natomiast do chwili przejścia wierzytelności z majątku zbywcy do majątku nabywcy winno nastąpić dokładne sprecyzowanie pozostałych elementów stosunku zobowiązaniowego, w ramach którego istnieje zbywana wierzytelność ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 roku sygn. akt III CKN 423/99).

Przeprowadzona analiza treści postanowień umowy jednoznacznie wskazuje,
że umowa cesji konkretyzuje nabytą wierzytelność w sposób nie budzący wątpliwości. Wynika z niej, między jakimi podmiotami została zawarta i w jakim celu. Przyjąć zatem należy,
że powód – stosownie do treści art. 6 kc – wykazał, że w przedmiotowej doszło
do skutecznego i ważnego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego przelewu wierzytelności.

Sporny w dalszym ciągu pozostawał zakres odpowiedzialności pozwanego towarzystwa ubezpieczeniowego w zakresie odszkodowania z tytułu najmu pojazdu zastępczego. Granice odpowiedzialności za skutki zdarzenia powodującego szkodę wyznacza art. 361 kpc który
w § 1 stanowi, iż zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (§ 2).

Analizując tą okoliczność należy przyznać, że normalnym następstwem zniszczenia pojazdu jest konieczność czasowego wynajęcia pojazdu zastępczego na okres, gdy szkoda nie została jeszcze naprawiona ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z 8 września 2004 roku sygn. akt IV CK 672/03, publ. LEX nr 146324). Utrwalony pogląd judykatury przyjmuje, że możliwość dochodzenia kosztów wynajmu pojazdu zastępczego przez osoby nie prowadzące działalności gospodarczej obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki. Odszkodowanie z tego tyłu obejmuje wszystkie koszty pozostające w związku ze szkodą w granicach obowiązku minimalizowania szkody i zapobiegania jej zwiększeniu zgodnie z w art. 354 § 2 kc,
art. 362 § 2 kc oraz art. 826 § 1 kc. Zwrotowi podlegają zatem wydatki celowe
i ekonomicznie uzasadnione, pozwalające na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika ( vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku sygn. akt III CZP 5/11, publ. OSNC 2018/6/56).

Założenie pełnego odszkodowania przemawia za przyjęciem stanowiska
o konieczności zwrotu przez ubezpieczyciela tzw. wydatków koniecznych, potrzebnych
na czasowe używanie zastępczego środka transportu w związku z niemożliwością korzystania z niego wskutek zniszczenia. Termin "wydatków koniecznych" oznacza przy tym wydatek niezbędny dla korzystania z innego pojazdu w takim samym zakresie, w jakim poszkodowany korzystałby ze swego środka lokomocji, gdyby mu szkody nie wyrządzono ( vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku sygn. akt III CZP 5/11, publ. OSNC 2012/3/28).

W świetle zarzutu pozwanego, jakoby poszkodowany nie dopełnił ciążącego
na nim obowiązku minimalizacji szkody, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że nie istnieje w polskim porządku prawnym żaden przepis, który nakładałby na poszkodowanego obowiązek zawarcia umowy najmu pojazdu za pośrednictwem ubezpieczyciela likwidującego szkodę. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonego w uchwale z dnia 24 sierpnia 2017 roku sygn. akt III CZP 20/17 wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, które przekraczają koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu również są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wówczas, gdy ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione. Poszkodowany zachowuje przy tym prawo wyboru podmiotu, z którym zawrze umowę najmu pojazdu zastępczego, a czynsz zastrzeżony przez wynajmującego jest ekonomicznie uzasadnionym wydatkiem poszkodowanego, podlegającym pokryciu w ramach ubezpieczenia OC, jeżeli nie wykracza poza stawki występujące na rynku lokalnym ( vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 roku sygn. akt III CZP 20/17, publ. OSNC 2018/6/56). Okoliczność ta nie ma przy tym nic wspólnego z koniecznością poszukiwania przez poszkodowanego najtańszej oferty rynkowej najmu ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia
25 kwietnia 2002 roku sygn. akt I CKN 1466/99, publ. OSNC 2003/5/64).

Na gruncie przedmiotowej sprawy Sąd nie dostrzegł okoliczności przemawiających
za tym, aby poszkodowany przez swoje zachowanie naruszył obowiązek minimalizacji szkody. Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy wskazuje, że szkoda
w pojeździe poszkodowanego nastąpiła w dniu 15 maja 2024 roku. W dniu 16 maja
2024 poszkodowany zawarł z powodem umowę najmu pojazdu zastępczego, którego jednocześnie upoważnił do wykonywania wszelkich czynności zmierzających do wynajęcia pojazdu zastępczego za pośrednictwem towarzystwa ubezpieczeniowego, w tym do analizy przedstawionych warunków najmu. A. P. niezwłocznie przystąpił do podjęcia próby organizacji najmu pojazdu zastępczego na warunkach pozwanego ubezpieczyciela. Przesłał udzielone mu pełnomocnictwa i prośbę o organizację podmiany pojazdów. Przeprowadzone
w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że przedstawiona przez pozwanego propozycja najmu była mniej korzystna dla poszkodowanego z uwagi na ewentualną konieczność poniesienia tzw. udziału własnego lub opłaty za jego zniesienie, o czym w trakcie rozmowy mówił konsultant wypożyczalni współpracującej z pozwanym. Brak przedstawienia innej oferty ubezpieczyciel uzasadniał kontaktem z poszkodowanym, z pominięciem jego pełnomocnika, który miał wyrazić brak zainteresowania podmianą pojazdów.

Mając na uwadze rozbieżności stron w przedmiocie zastosowanej przez powoda stawki oraz uzasadnionego czasu najmu, Sąd uwzględnił wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego na okoliczność ustalenia uzasadnionego czasu trwania naprawy pojazdu V. (...) uszkodzonego na skutek kolizji z dnia
15 maja 2024 roku oraz tego, czy stawka najmu pojazdu zastępczego zastosowana przez powoda mieści się w granicach stawek stosowanych na rynku lokalnym w okresie powstania szkody przy uwzględnianiu klasy pojazdu uszkodzonego.

Powołany w sprawie biegły M. P. wskazał, że uzasadniony czas naprawy uszkodzonego na skutek kolizji z dnia 15 maja 2024 roku pojazdu wynosi 21 dni. Obliczony przez niego technologiczny czas naprawy pojazdu wyniósł 3 dni. Biegły wskazał nadto,
że od dnia wynajęcia przez poszkodowanego pojazdu zastępczego do czasu sporządzenia przez pozwanego kosztorysu upłynęło 7 dni i okres ten bezsprzecznie wliczyć należy
do uzasadnionego czasu trwania naprawy. Przy uwzględnieniu czasu organizacyjnego
na znalezienie warsztatu naprawczego, czasu oczekiwania na dostawę zamówionych części,
a nadto przypadających dni wolnych, które wpływają na wydłużenie tego czasu uznał,
że uzasadniony czas naprawy w tych okolicznościach wynosi 21 dni. Wskazał nadto,
że zastosowana przez powoda stawka (302 złotych brutto) mieści się w granicach stawek stosowanych na rynku lokalnym przy uwzględnieniu klasy pojazdu uszkodzonego, które wynoszą od 159 złotych brutto do 307,50 złotych brutto za dobę. Rzeczywisty czas najmu pojazdu zstępczego w opinii biegłego nie był rażąco wydłużony, bowiem umowa najmu uległa zakończeniu tylko o jeden dzień później niż wynikało to ekspertyzy.

Opinia biegłego sądowego M. P. nie była kwestionowana przez strony postępowania. Sąd uznał opinię biegłego za miarodajną, niebudzącą wątpliwości zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Opinia sporządzona została bowiem przez specjalistę z dużym doświadczeniem z zachowaniem należytych standardów. Zawarte
w opinii tezy wyrażone zostały w sposób jasny i zrozumiały, a wnioski logicznie wyciągnięte z poczynionych ustaleń. Przedmiotowa opinia nie była nadto kwestionowana przez strony postępowania.

Poszkodowany przystąpił do naprawy pojazdu dopiero po wypłacie odszkodowania przez ubezpieczyciela, która nastąpiła decyzją z dnia 31 maja 2024 roku. Nie posiadał bowiem własnych środków, które mógłby przeznaczyć na ten cel. Pojazd zastępczy zwrócił
w dniu 7 czerwca 2024 roku. Sąd w pełni popiera utrwalony w orzecznictwie pogląd,
że poszkodowany nie ma obowiązku finansowania naprawy z własnych środków w sytuacji, gdy ubezpieczyciel odpowiada za szkodę na podstawie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Okres 7 dni (5 dni roboczych) od decyzji o wypłacie odszkodowania do dnia zwrotu pojazdu zastępczego mieści się – w ocenie Sądu – w granicach rozsądnego czasu organizacji naprawy uszkodzonego pojazdu. Łączny czas najmu pojazdu zastępczego nie jest jednocześnie rażąco wyższy
od ustalonego przez biegłego sądowego M. P..

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd orzekający w sprawie uznał,
że ubezpieczyciel obowiązany był wypłacić odszkodowanie z tytułu najmu pojazdu zastępczego za okres przewidziany umową najmu, tj. 22 dni, w stawce faktycznie poniesionej, wynikającej z cennika przedłożonego przez powoda, co zostało udokumentowane w sposób niebudzący wątpliwości wystawioną przez powoda fakturą VAT nr (...).

Wobec twierdzeń powoda, że mimo ustalenia przez pozwanego odszkodowania
na poziomie 442,80 złotych nie zostało ono wypłacone powodowi i braku przeciwstawnych dowodów w tym zakresie, Sąd uznał, że należna powodowi kwota odszkodowania winna wynosić 6.644 złotych.

Mając powyższe na uwadze – na podstawie art. 805 § 1 i § 2 pkt 1 kc w zw.
z art. 361 § 1 i 2 kc oraz w zw. z art. 509 kc – orzeczono jak w punkcie I wyroku.

O należnych odsetkach orzeczono w ślad za żądaniem pozwu na podstawie
art. 481 § 1 i 2 kc, przyjmując jako datę początkową ich naliczania dzień 13 lipca 2024 roku.

O kosztach procesu orzeczono w punkcie II wyroku – stosownie do jego wyniku –
na podstawie art. 98 § 1, § 1 ¹ i § 3 kpc i art. 99 kpc w zw. z § 2 pkt 3 i § 15 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 1935), zasądzając
od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.338,76 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu,
na które składa się opłata sądowa od pozwu – 400 złotych, opłata skarbowa
od pełnomocnictwa – 17 złotych, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1.800 złotych oraz zaliczki uiszczone przez powoda na poczet wynagrodzenia biegłego w kwocie
1.121,76 złotych.

W konsekwencji rozstrzygnięcia o kosztach procesu w punkcie III wyroku – stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2025r. poz. 1218) – na pozwanego nałożono obowiązek uiszczenia kwoty 121,76 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych związanych ze sporządzeniem opinii biegłego, które zostały tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa.

sędzia Krzysztof Połomski