Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Mrągowie

UZASADNIENIE

Powód – (...) sp. z o.o. z siedzibą w C. (uprzednio: J. K.
i wspólnicy sp. j. z siedzibą w C.) wniósł o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 2.300,29 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 4 września 2024 roku do dnia zapłaty. Nadto domagał się zasądzenia od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 3 czerwca 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki V. (...)
o numerze rejestracyjnym (...) stanowiący własność M. J. i K. J.. Pojazd ten posiadał aktualną umowę ubezpieczenia autocasco zawartą
z pozwanym. Podał, że na podstawie zlecenia K. J., działającego jako pełnomocnik poszkodowanego M. J., dokonał naprawy w/w uszkodzonego pojazdu. Kalkulacja naprawy sporządzona przez powoda opiewała na kwotę
22.179,45 zł brutto. Pozwany przyjął odpowiedzialność za szkodę, jednakże zweryfikował powyższą kwotę do kwoty 19.879,16 zł brutto i w takiej kwocie przyznał odszkodowanie.
W ocenie powoda ubezpieczyciel dokonał nieuzasadnionej weryfikacji zastosowanej stawki roboczogodziny prac naprawczych i redukcji zastosowanego przez powoda zwieszonego współczynnika odchylenia na materialne lakierniczym. Pozwany nie uznał nadto żądanego przez serwis powoda kosztu materiału na konserwację profili zamkniętych podwozia pojazdu. Z uwagi na powyższe wypłacona dotychczas kwota odszkodowania jest zaniżona.
Powód uznał dokonaną przez pozwanego weryfikację kosztów za sprzeczną z umową autocasco, w tym z § 15 ust. 4 pkt 3) OWU AC dotyczącym określenia sposobu ustalenia wyceny naprawy, który operuje pojęciem średniej stawki za roboczogodzinę prac naprawczych, a stanowiącej podstawę kalkulacji. Wskazał, że – z uwagi na brak m.in. wskazania sposobu wyliczania średniej stawki – stawki te należy utożsamiać ze stawkami rynkowymi,
tj. mieszczącymi się przedziale stawek stosowanych na rynku lokalnym, co jest powszechnie akceptowalne w judykaturze. Wskazał także, że pozwany zanegował zastosowanie zwiększonego współczynnika odchylenia na materiale lakierniczym na uśrednionym poziomie 121% mimo spełnienia przez powoda wszystkich warunków do zastosowania takiego współczynnika. Powód nie stosuje bowiem technologii S./N., wykorzystuje materiały lakiernicze klasy premium, a w okolicznościach przedmiotowej naprawy zastosowano lakier perłowy. Zdaniem powoda pozwany całkowicie bezzasadnie skorygował koszt konserwacji profili zamkniętych pojazdu poszkodowanych do kwoty 0 zł poprzez wykreślenie
go z kosztorysu powoda, a którego zasadność potwierdza informacja techniczna producenta pojazdów zamieszczona w programie A.. Motywując zasadność kwoty dochodzonej pozwem wskazał, że stanowi ona różnicę pomiędzy kosztem naprawy wynikającym
z przedstawionej faktur VAT, a dotychczas wypłaconym z tego tytułu przez pozwanego odszkodowaniem

Pozwany Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą
w W. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie
od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu potwierdził swoją odpowiedzialność za szkodę z dnia 3 czerwca
2024 roku w pojeździe marki V. o numerze rejestracyjnym (...) oraz wypłaty odszkodowania w kwocie 19.879,16 złotych. Podał, że poszkodowany w dniu szkody posiadał ważną umowę ubezpieczenia autocasco nr (...) z dnia 25 lipca 2023 roku zawartą
z pozwanym, której integralną część stanowią OWU Autocasco Standard. Wskazał, że wartość odszkodowania ustalił w oparciu o te postanowienia. Podał, że zgodnie z § 15 ust 2 OWU wysokość odszkodowania ustalana jest w oparciu o wycenę kosztów naprawy. Mając
to na względzie stawka robocizny zastosowana przez powoda za roboczogodzinę prac naprawczych w kwocie 280 złotych netto została zweryfikowana do uśrednionej stawki,
o której mowa w OWU (stawka w kwocie 180 złotych netto). Podkreślił, że jego kalkulacja jest zgodna z postanowieniami OWU, na które poszkodowany wyraził zgodę i powinny być bezwzględnie stosowane do rozliczenia przedmiotowej szkody.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 11 czerwca 2024 roku miało miejsce zdarzenie drogowe, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki V. o numerze rejestracyjnym (...) należący
do M. J. i K. J.. W chwili tego zdarzenia poszkodowani posiadali aktualną umowę ubezpieczenia Autocasco Standard dla pojazdu V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w Towarzystwie (...) S.A. z siedzibą w W. (polisa nr (...)). Zasady udzielania ochrony ubezpieczeniowej autocasco określone zostały w OWU Autocasco Standard stanowiących integralną część polisy.

(bezsporne, a nadto dowód: polisa k.28-29 i OWU – k. 30-31)

W § 15 ust. 3 OWU wskazano, że wycena kosztów naprawy sporządzona lub zlecona przez WARTĘ jest dokonywana na podstawie indywidualnej oceny uszkodzeń pojazdu związanych mających związek z przedmiotowym zdarzeniem, z wykorzystaniem informacji
o realnych kosztach naprawy uwzględniających aktualną sytuacje rynkową, której podstawa jest:

1)  kosz robocizny ustalony w oparciu o:

a.  naprawcze normy czasowe określone przez producenta pojazdu i ujęte
w systemie A., E. lub DAT,

b.  stawkę za 1 roboczogodzinę ustalona przez WARTĘ na podstawie stawek stosowanych przez warsztaty poza (...) z terenu województwa względem którego dokonano taryfikacji składki,

2)  koszt części zamiennych w wysokości cen podanych w aktualnych polskich wydaniach systemu A., E. lub DAT z uwzględnieniem cen części zamiennych dystrybuowanych poza siecią oficjalnego producenta/importera pojazdu
z zastrzeżeniem;

a.  że wycena kosztu części zamiennych dokonywana jest na podstawie cen części zalecanych do stosowania przez producenta pojazdu lub jego oficjalnego importera skorygowanych o współczynnik w wysokości 0,6 wynikający
z uwzględnienia w wycenie cen tzw. zamienników,

b.  zastosowanie procentowego pomniejszenia wartości części, chyba
że w umowie zostało ono zniesione.

Stosownie do § 15 ust.4 pkt 3 OWU w sytuacji udokumentowania fakturami VAT poniesienia wyższych aniżeli w sporządzanej przez WARTĘ wycenie kosztów naprawy pojazdu, z uwzględnieniem zastrzeżeń o których mowa w ust.3, WARTA uzupełni kwotę odszkodowania do wysokości wynikającej z wystawionych faktur, nie więcej niż do poziomu kosztów robocizny ustalonych na podstawie stawki za jedną roboczogodzinę ustalonej
w oparciu o średnie stawki stosowane przez autoryzowane stacje obsługi z terenu województwa, względem którego dokonano taryfikacji składki, gdy w umowie zostało zniesione procentowe pomniejszenie wartości części. Dookreślono, że w przypadku braku możliwości ustalenia stawki średniej dopuszcza się możliwość przyjęcia stawki za jedną roboczogodzinę stosowana indywidualnie przez wykonawcę naprawy o ile nie przekracza ona 120 % stawki za roboczogodzinę stosowanej przez dany warsztat w naprawach gwarancyjnych pod warunkiem przedstawienia na żądanie WARTY naprawianego pojazdu do oględzin
i przeprowadzenie naprawy zgodnie z uznanym przez WARTĘ zakresem uszkodzeń.

(dowód: akta szkody – k. 56, OWU k.30-31)

Dla pojazdu V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) zawartej
z pozwanym przez M. J. zniesiono procentowe pomniejszenie wartości części przy ustalaniu odszkodowania AC.

(dowód: polisa k.28-29)

K. J. działając na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu prze M. J. w dniu 11 czerwca 2024 roku zlecił naprawę uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 3 czerwca 2024 roku pojazdu marki V. o numerze rejestracyjnym (...) J. K. i Wspólnicy sp.j, z siedzibą w C.. W oparciu o dokonane przez WARTĘ kalkulacje naprawy z dnia 12 czerwca 2024 roku i 21 czerwca 2024 roku powód wystawił cząstkowe faktury odpowiednio z dnia 19 czerwca 2024 roku na kwotę
7.714,60 złotych i z dnia 27 czerwca 2024 roku na kwotę 1656,56 złotych, obciążając nimi K. J.. W oparciu o własną kalkulację naprawy z dnia 3 lipca 2024 roku wystawił fakturę na kwotę 12.808,29 zł stanowiącą dopłatę do łącznej wartości
22.179,45 złotych, obciążając obowiązkiem jej zapłaty K. J..

(bezsporne, a nadto dowód: pełnomocnictwo k. 33, umowa zlecenia naprawy pojazdu – k. 34, faktura zaliczkowa końcowa (...) – k. 43, płyta CD – k. 25)

K. J. zawarł z J. K. i Wspólnicy sp.j, z siedzibą w C. umowę przelewu wierzytelności, której przedmiot stanowiła wierzytelność wobec Towarzystwa (...) S.A, z siedzibą w W. z tytułu odszkodowania z polisy AC poszkodowanego dotycząca pokrycia całkowitego kosztu naprawy pojazdu V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) uszkodzonego
w wyniku zdarzenia z dnia 3 czerwca 2024 roku, w tym kosztów parkowania, holowania, przygotowania do oględzin i badań technicznych.

(dowód: pełnomocnictwo – k. 33,umowa przelewu wierzytelności – k. 35)

Odpowiedzialność za szkodę z dnia 3 czerwca 2024 roku przyjęło Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W., które po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego ustaliło i wypłaciło z tytułu naprawy pojazdu marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) odszkodowanie w łącznej kwocie
19.879,16 złotych.

(dowód: akta szkody – k. 56)

Zakres stawek za roboczogodzinę na rynku lokalnym zgodnym z lokalizacją warsztatu oscylują w granicach 130-355 złotych netto. Stawki za roboczogodzinę prac naprawczych przyjęte przez powoda w wysokości 280 złotych netto mieszczą się w granicach stawek stosowanych na rynku lokalnym. Wysokość celowych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy uszkodzeń pojazdu marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 3 czerwca 2024 roku pozwalających
na przywrócenie go do stanu sprzed szkody z uwzględnieniem OWU Autocasco W. Standard (§ 15 ust.4 pkt 3) wynosi 22.179,45 złotych.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa motoryzacyjnego M. P. – k. 73-119)

Stawka średnia wyliczona na poziomie 210 złotych na podstawie średniej arytmetycznej często znacznie różniących się stawek nie odzwierciedla rzeczywistej struktury cen na rynku
i jest niemiarodajna. Stawka 280 złotych netto zastosowana przez powoda jest adekwatna
i pozwala na dokonanie naprawy zgodnie ze standardami technologicznymi, a nadto odzwierciedla średnie ceny usług obowiązujących na rynku lokalnym (woj. (...))
w warsztatach porównywalnej kategorii (renomowane serwisy). Ostateczny koszt materiałów lakierniczych uwzględniony przez powoda w kalkulacji naprawy jest uzasadniony
i adekwatny do standardów naprawy lakierniczej wykonanej przez warsztat powoda. Ustalony współczynnik odchylenia na poziomie 121 % (kod 51) znajduje odzwierciedlenie
w dokumentacji przedstawionej przez powoda, w szczególności w zaprezentowanych wynikach audytu i jest podyktowany specyfiką zastosowanych materiałów. Nadto zgodny jest z zaleceniami systemu (...) dopuszczającego indywidualne korygowanie wskaźnika w celu jego urealnienia.

(dowód: opinie uzupełniające biegłego sądowego M. P. – k. 140-143, k. 163-171)

Sąd zważył, co następuje:

Zgłoszone powództwo było zasadne i zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że pozwany ubezpieczyciel uznał swoją odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 3 czerwca 2024 roku, stąd też kwestie leżące
u podstaw tej odpowiedzialności nie wymagają szczegółowego omówienia. W okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym było, że w dniu zdarzenia poszkodowanego łączyła z pozwanym umowa dobrowolnego ubezpieczenia autocasco pojazdów mechanicznych. Poza sporem pozostawał także fakt wypłaty odszkodowania z tytułu naprawy pojazdu marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w łącznej kwocie 19.879,16 złotych brutto.

Spór stron oscylował wokół granicy odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela, przy czym żądanie pozwu zawierało w sobie roszczenie odszkodowawcze dotyczące uzupełnienia dotychczas przyznanego odszkodowania za naprawę pojazdu o kwotę
2.300,29 złotych. Stanowisko powoda obejmowało twierdzenie, że dotychczas przyznane przez ubezpieczyciela odszkodowanie z tytułu szkody z dnia 3 czerwca 2024 roku jest zaniżone, bowiem ubezpieczyciel bezpodstawnie zweryfikował koszty naprawy wynikające
z wystawionej przez niego faktury w zakresie zastosowanych stawek za roboczogodzinę prac naprawczych oraz zwiększony współczynnik odchylenia na materiale lakierniczym, a nadto zanegował koszt materiału na konserwację profili zamkniętych podwozia pojazdu. W jego ocenie brak jednoznacznej metodologii ustalania średniej stawki wskazuje, że przyjąć należy stawki rynkowe.

Pozwany zaś wskazywał, że dokonał weryfikacji przedstawionego przez powoda faktury zgodnie z § 15 ust. 4 pkt 3 OWU roku, uznając, że zastosowana przez powoda stawka za roboczogodzinę jest zawyżona w stosunku do średnich stawek stosowanych przez serwisy autoryzowane, o których mowa w powyższym zapisie.

Odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy autocasco – odmiennie aniżeli
w przypadku umowy odpowiedzialności cywilnej – ma charakter umowny, a tym samym wysokość szkody określa się w ramach swobody umów. Co do zasady więc w niniejszej sprawie wysokość kosztów naprawy pojazdu uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia
3 czerwca 2024 roku należało ustalić w oparciu o OWU stanowiące integralną część umowy ubezpieczenia z dnia 25 lipca 2023 roku.

Niewątpliwie ustalenie uzasadnionych kosztów naprawy uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 3 czerwca 2024 roku pojazdu, a nadto zasadności zastosowania przez powoda zwiększonego współczynnika odchylenia na materiale lakierniczym na uśrednionym poziomie 121% wymagało wiadomości specjalnych. Należało zatem uwzględnić wnioski stron
o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu mechaniki samochodowej
na okoliczność ustalenia wysokości kosztów naprawy uszkodzeń pojazdu marki V.
o numerze rejestracyjnym (...) powstałych w wyniku kolizji z dnia 3 czerwca 2024 roku pozwalających na przywrócenie go do stanu sprzed szkody z uwzględnieniem postanowień OWU (§15 ust. 4 pkt 3), umowy dobrowolnego ubezpieczenia autocasco, a także ustalenia tego, czy stawka za roboczogodzinę naprawy zastosowana przez powoda mieści się w granicach stawek stosowanych na rynku lokalnym.

(...) biegły sądowy M. P. w opinii podstawowej wskazał, że zakres stawek występujących na rynku lokalnym za roboczogodzinę prac mechaniczno-blacharskich oraz prac lakierniczych stosowanych przez warsztaty autoryzowane wynosi od 130 złotych netto do 335 złotych netto, a tym samym stawka za roboczogodzinę przyjęta przez powoda
w wysokości 280 złotych netto mieści się w granicach stawek stosowanych przez warsztaty
na rynku lokalnym i odzwierciedla średnie ceny usług obowiązujące na rynku lokalnym.
W kontekście wysokości celowych i ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy uszkodzeń pojazdu marki V. o numerze rejestracyjnym (...) powstałych w wyniku kolizji z dnia 3 czerwca 2024 roku pozwalających na przywrócenie go do stanu sprzed szkody z uwzględnieniem postanowień OWU (§ 15 ust. 4 pkt 3), umowy dobrowolnego ubezpieczenia autocasco W. Standard oraz w/w zakresu stawek za roboczogodzinę prac naprawczych
na rynku lokalnych stwierdził, że wynosi ona 22.179,45 złotych i odpowiada należności objętej fakturą wystawioną przez powoda.

Pozwany zakwestionował ustalenia biegłego wskazując, że biegły dokonał wyliczeń
z uwzględnieniem stawki za roboczogodzinę sprzecznej z OWU, tj. nie dokonał wyliczenia kosztów naprawy w oparciu o średnie ceny stawki stosowane przez autoryzowane stacje obsługi. Biegłemu zarzucił, że wyliczył średnią stawkę na poziomie 210 złotych, a wyliczeń dokonał w oparciu o stawkę 280 złotych netto za roboczogodzinę. Wskazał, że przy likwidacji szkody z dobrowolnego ubezpieczenia autocasco nie ma znaczenia, czy zastosowana stawka powoda mieści się w stawkach stosowanych na rynku lokalnym, a to czy jest to stawka średnia.

W opiniach uzupełniających – sporządzonych wobec zgłoszonych przez pozwanego zastrzeżeń – biegły wskazał, że przytoczona w opinii głównej wartość 210 złotych stanowiła wyłącznie przykład mający na celu zilustrowanie okoliczności, że posługiwanie się pojęciem średniej arytmetycznej w odniesieniu do stawek roboczogodzin nie jest odnośnikiem właściwym (stawka nie odpowiadała żadnej ze stawek przykładowych warsztatów A, B i C)
i nie odzwierciedla faktycznej struktury cen danego rynku. Podkreślił, że stawka określona
na poziomie 280 złotych netto za roboczogodzinę jest stawką realnie funkcjonującą
i stosowaną na rynku lokalnym w województwie (...), mieszczącą się jednocześnie
we wskazanym przedziale stawek (130-335 zł netto/rbg). Podkreślił, że przedział stawek (130-196 zł netto/rbg) jest bez wątpienia podyktowany uwzględnieniem w analizie 75 % warsztatów (...) współpracujących z pozwanym ubezpieczycielem i stosowania przez nich preferencyjnych stawek wynegocjowanych w ramach indywidualnych umów
z ubezpieczycielem. Wskazał na wysokie prawdopodobieństwo odniesienia znacznie niższych cen i wąskiego ich przedziału do napraw w ramach sieci naprawczych ubezpieczyciela,
w odróżnieniu do stawek stosowanych przez te same warsztaty dla klientów indywidualnych. Podtrzymał stanowisko, że stawka 280 złotych netto za roboczogodzinę jest w realiach niniejszej sprawy uzasadniona i gwarantuje wykonanie naprawy na odpowiednim poziomie jakościowym.

Dokonał jednocześnie przykładowego wyliczenia kosztów naprawy pojazdu przy uwzględnieniu stawki za roboczogodzinę na poziomie 180 złotych netto i zastosowaniu współczynnika odchylenia zgodnie z żądaniem pozwanego wyrażonym w zarzutach do opinii z dnia 14 sierpnia 2025 roku.

Sporządzone przez biegłego sądowego opinie Sąd uznał za miarodajne, niebudzące wątpliwości zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Opinie sporządzone zostały bowiem przez specjalistę z dużym doświadczeniem z zachowaniem należytych standardów. Zawarte w opiniach tezy wyrażone zostały w sposób jasny i zrozumiały,
a wnioski logicznie wyciągnięte z poczynionych ustaleń.

W niniejszej sprawie powód zakwestionował ustalenie średniej stawki przez pozwanego na poziomie 180 złotych netto za roboczogodzinę w oparciu o postanowienia
§ 15 ust. 4 pkt 3 OWU wskazując na jego niejednoznaczność i dowolność. Podniósł,
że ubezpieczyciel nie wskazał żadnej metodologii ustalenia wysokości „średniej stawki”. Zaznaczył również, że w judykaturze przyjmuje się pod pojęciem średniej stawki, stawki mieszczące się w przedziale cen rynkowych. Wskazał, że ustalona przez pozwanego stawka
na poziomie 180 złotych jest niemożliwa do zweryfikowania.

W tym miejscu wskazać należy, że niewątpliwie treść umowy dobrowolnego ubezpieczenia powinna określać sposób ustalenia świadczenia odszkodowawczego w taki sposób, żeby w chwili zajścia wypadku objętego ubezpieczeniem możliwe było obiektywne zweryfikowanie wysokości odszkodowania bez odwoływania się do swobodnego uznania jednej ze stron, a w szczególności swobodnego uznania strony zobowiązanej do świadczenia. Strony dobrowolnego ubezpieczenia majątkowego mogą przy tym ustalić umownie sposób kalkulacji świadczenia odszkodowawczego, które – zgodnie z takimi ustaleniami – może nie pokrywać całości uszczerbku majątkowego ubezpieczonego. Uzgodnienie stawki
za roboczogodzinę także jest poddane woli stron. Jednakże dopóki ubezpieczyciel jako profesjonalny podmiot nie określi takiego sposobu na tyle precyzyjnie, że możliwa będzie jednoznaczna weryfikacja takiej stawki w oparciu o obiektywne kryteria, postanowienia umów ubezpieczeniowych nie mogą być w tym zakresie interpretowane na niekorzyść ubezpieczonego ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 28 lutego 1996 roku sygn. akt I ACr 37/96, OSA 1996/9/43, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca
1997 roku sygn. akt I ACa 181/97). Ujemne skutki wadliwie opracowanych ogólnych warunków ubezpieczeń, polegające na możliwości dowolnej ich interpretacji, powinny natomiast obciążać ubezpieczyciela, jako profesjonalistę i autora tych warunków ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 28 lutego 1996 roku sygn. akt I ACr 37/96).

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy powyższy wymóg nie został spełniony w zakresie zapisu § 15 ust. 4 pkt 3 OWU, który mówi o ustalaniu kosztu robocizny w oparciu „średnie stawki stosowane przez autoryzowane stacje obsługi ( (...)) z terenu województwa, względem województwa względem którego dokonano taryfikacji składki, gdy w umowie zostało zniesione procentowe pomniejszenie wartości części”, a to wobec braku jednoznacznego zdefiniowania tego, co ubezpieczający powinien rozumieć przez
to sfomułowanie. W oparciu o kwestionowane przez powoda postanowienie nie sposób zatem ustalić co strony – zawierając umowę autocasco – rozumiały przez stawkę średnią. Zapis ten jest zbyt ogólnikowy oraz brak mu transparentności i jednoznaczności. W ocenie Sądu ubezpieczyciel posługując się zwrotem „średniej stawki stosowanej przez autoryzowane stacje obsługi ( (...)) z terenu województwa, względem województwa względem którego dokonano taryfikacji składki, gdy w umowie zostało zniesione procentowe pomniejszenie wartości części” powinien posłużyć się określoną metodologią, na podstawie której strona przystępująca do ubezpieczenia wiedziałaby, w jaki sposób dochodzi do wyliczenia stawki, która
ma w ewentualnej przyszłości stanowić podstawę dla kalkulacji odszkodowania. Brak takiej metodologii czyni natomiast niemożliwym dokonanie obiektywnej weryfikacji tego,
co należy rozumień przez „średnią stawką” i stawia ubezpieczyciela w pozycji uprzywilejowanej, gdyż to niewątpliwie od jego interpretacji postanowienia zależy wysokość należnego ubezpieczającemu odszkodowania. Brak możliwości zbadania tego stanu rzeczy wskazuje zaś na zaburzenie równowagi kontraktowej stron oraz powstanie nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na niekorzyść ubezpieczającego.

Odnosząc się do zarzutu powoda polegającego na nieuwzględnieniu przez pozwanego pełnego zakresu naprawy polegającego na wykreśleniu kosztu materiału poniesionego
na konserwację profili zamkniętych pojazdu z przedłożonego przez powoda kosztorysu naprawy pojazdu marki V. o numerze rejestracyjnym (...) w trakcie jego weryfikacji wskazać należy, że brak uzasadnienia tego działania przez pozwanego uniemożliwia sądowi dokonanie jego weryfikacji. Powód wskazał, że koszt ten w kwocie
112 złotych został uwzględniony w kosztorysie naprawy zgodnie z informacją techniczną zawartą w programie A.. Wykazanie okoliczności przeciwnej w postaci niezasadności uwzględnienia przedmiotowego kosztu niewątpliwie ciążyło na pozwanym, któremu
to obowiązkowi w przedmiotowej sprawie nie sprostał.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że wysokość odszkodowania powinna zostać ustalona w oparciu o kalkulację sporządzoną przez biegłego sądowego w opinii podstawowej, a tym samym w oparciu o przedłożoną przez powoda fakturę VAT zaliczkową końcową na łączną kwotę 22.179,45 złotych. Sąd zgadza się z ustaleniami biegłego,
że zastosowana przez powoda stawka mieści się w granicach stawek stosowanych przez warsztaty autoryzowane na rynku lokalnym, jednocześnie dając gwarancję wykonania naprawy odpowiedniej jakości, a nadto że zastosowanie przez powoda spornego współczynnika odchylenia na materiale lakierniczym było uzasadnione specyfiką zastosowanych materiałów.

Dochodząc do powyższej konstatacji Sąd uwzględnił nie tylko przywołane wyżej zapatrywania prawne i ustalenia, ale także fakt, że w przypadku stawek za roboczogodzinę
na rynku danych usług istnieje ich pewien przedział, jednak niemożliwym jest arbitralne ustalenie jednej uśrednionej stawki, którą to okoliczność akcentował biegły.
W okolicznościach niniejszej sprawy, skoro pozwany nie wskazał sposobu obliczenia średniej stawki, za „stawkę średnią” należało uznać stawkę mieszczącą się w przedziale cen rynkowych.

Mając powyższe na uwadze – na podstawie art. 805 § 1 i § 2 pkt 1 kc w zw.
z art. 361 § 1 i 2 kc – orzeczono jak w punkcie I wyroku.

O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 kc, aprobując datę początkową wymagalności roszczenia wskazaną w pozwie.

O kosztach procesu orzeczono w punkcie II wyroku – stosownie do jego wyniku –
na podstawie art. 98 § 1, § 1 ¹ i § 3 kpc i art. 99 kpc w zw. z § 2 pkt 1 i § 15 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 1935), zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.460,77 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, na które składa się opłata sądowa od pozwu w kwocie 200 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900 złotych oraz zaliczki uiszczone przez powoda na poczet wynagrodzenia biegłego w kwocie 1.343,77 złotych.

W punkcie III wyroku – stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( tekst jednolity: Dz. U. 2025.1218) i wyniku sprawy – na pozwanego nałożono obowiązek uiszczenia kwoty 853,62 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych związanych ze sporządzeniem opinii biegłego, które zostały tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa.

/-/ sędzia Krzysztof Połomski