Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Mrągowie

UZASADNIENIE

Powódka M. P. (1) wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W. kwoty 17.277,59 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 21 lipca 2024 roku do dnia zapłaty. Nadto domagała się zasądzenia od pozwanego na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 19 czerwca 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzony został należący do niej pojazd marki A. (...)
o numerze rejestracyjnym (...). Sprawca zdarzenia posiadał obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego, który uznał swoją odpowiedzialność za szkodę i wypłacił na rzecz powódki odszkodowanie z tytułu kosztów naprawy pojazdu w kwocie 2.808,11 złotych. W ocenie powódki wypłacona dotychczas kwota odszkodowania jest jednak zaniżona, gdyż zgodnie z jej kalkulacją koszt naprawy pojazdu wynosi 20.085,70 złotych i w związku tym pozwany jest zobowiązany dokonać jeszcze zapłaty kwoty 17.277,59 złotych.

Pozwany – (...) S.A. V. (...)
z siedzibą w W. – w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na swą rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnianiu potwierdził swoją odpowiedzialność gwarancyjną za szkodę z dnia
19 czerwca 2024 roku wskazując, że dokonał wypłaty na rzecz powódki odszkodowania
z tytułu naprawy uszkodzonego pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w łącznej kwocie 2.808,11 złotych. Wyjaśnił, że kwota odszkodowania została ustalona
w oparciu o kosztorys, który uwzględnił wszystkie niezbędne prace potrzebne
do przywrócenia pojazdu poszkodowanej do stanu sprzed szkody. Podniósł przy tym,
że powódka nie przestawiła żadnych faktur, czy innych dokumentów, które potwierdzałyby poniesienie faktycznych kosztów naprawy pojazdu. W ocenie pozwanego wypłata odszkodowania w oparciu o kosztorys sporządzony na zlecenie powódki przy braku dowodów na okoliczność poniesienia kosztu w określonej w nim wysokości prowadziłaby
do bezpodstawnego wzbogacenia się roszczącego, co jest sprzeczne z istotą odszkodowania ubezpieczeniowego.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 19 czerwca 2024 roku roku miała miejsce kolizja drogowa, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) należący
do M. P. (1). Odpowiedzialność w zakresie odpowiedzialności cywilnej
za powstałą szkodę przyjęło (...) S.A. V. (...) z siedzibą w W., który to podmiot po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego ustalił i wypłacił odszkodowanie z tytułu kosztów naprawy pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w łącznej kwocie 2.808,11 złotych.

(bezsporne, a nadto dowód: dokumentacja szkody – k. 8-15, akta szkody – k. 46)

W dniu 30 lipca 2024 roku rzeczoznawca samochodowy inż. W. P.
na zlecenie M. P. (1) sporządził kalkulację naprawy marki A. (...) o numerze
rejestracyjnym (...), w której łączny koszt naprawy pojazdu został określony na kwotę 20.085,70 złotych.

(dowód: kalkulacja naprawy – k. 16-31)

Zakres powstałych uszkodzeń i koniecznych prac naprawczych obejmuje elementy przedniej lewej strefy pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) określone w 2.3 opinii biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego M. P. (2). Wysokość kosztów naprawy marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 19 czerwca 2024 roku pozwalających
na przywrócenie go do stanu sprzed szkody wynosi 19.085,70 złotych.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa motoryzacyjnego M. P. (2) – k. 53-87)

Sąd zważył, co następuje:

Zgłoszone powództwo było zasadne w zdecydowanej części.

Na samym wstępie wskazać należy, że pozwany uznał swoją odpowiedzialność
za skutki zdarzenia z dnia 19 czerwca 2024 roku, stąd też nie wymagają szczegółowego odniesienia kwestie związane z podstawami tej odpowiedzialności.

Spór stron oscylował natomiast wokół granicy odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela, przy czym żądanie powództwa zawierało w sobie roszczenie odszkodowawcze dotyczące uzupełnienia dotychczas przyznanego odszkodowania
za naprawę pojazdu w kwocie 17.277,59 złotych. Powódka stała na stanowisku, że przyznane dotychczas przez ubezpieczyciela odszkodowanie z tytułu szkody z dnia 19 czerwca
2024 roku jest zaniżone w stosunku do rzeczywistej wysokości szkody. Swoją argumentację opierała na prywatnej ekspertyzie naprawy pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Pozwany natomiast wskazywał, że wysokość wypłaconej kwoty odszkodowania została ustalona w oparciu o kosztorys, który uwzględnił wszystkie niezbędne prace potrzebne do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Podnosił przy tym brak udokumentowania przez poszkodowaną zakresu i kosztu przeprowadzonej naprawy uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 19 czerwca 2024 roku pojazdu.

Granice odpowiedzialności za skutki zdarzenia wywołującego szkodę wyznacza
art. 361 kc, który w § 1 stanowi, że zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność
za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

W orzecznictwie sądowym ugruntowanym od pewnego czasu jest pogląd wyrażony
w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 roku, zgodnie z którym zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli jednak ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi ( vide: uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 roku sygn. akt III CZP 80/11, publ. OSNC 2012/10/112). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela wyrażone w tej uchwale stanowisko, w pełni aprobując przedstawioną w uzasadnieniu do uchwały argumentację.
W orzecznictwie wskazuje się także, że uzyskana tytułem odszkodowania należność może być spożytkowana przez poszkodowanego w dowolny sposób, co oznacza, iż nie musi
on za uzyskaną sumę pieniężną dokonywać naprawy uszkodzonego pojazdu ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1988 roku sygn. akt I CR 151/88, publ. LEX nr 8894,
a także: A. G., Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania część ogólna, publ. LEX 2011).

Kierując się powyższymi rozważaniami prawnymi oraz rozbieżnościami stron
co do kosztów naprawy pojazdu i związanej z tym wysokości szkody Sąd uwzględnił wniosek strony powodowej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego na okoliczność ustalenia wysokości kosztów naprawy uszkodzeń pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) powstałych w wyniku kolizji z dnia
19 czerwca 2024 roku pozwalających na przywrócenie go do stanu sprzed szkody, określenia zakresu powstałych uszkodzeń i koniecznych prac naprawczych. Niewątpliwie bowiem ustalenie przedmiotowych kwestii wymagało wiadomości specjalnych i miało bezpośrednie przełożenie na wysokość należnego odszkodowania.

Powołany w sprawie niezależny biegły sądowy M. P. (2) wskazał, że zakres powstałych uszkodzeń i koniecznych prac naprawczych obejmuje elementy przedniej lewej strefy pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...), określone szczegółowo w pkt 2.3 opinii. Wysokość kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 19 czerwca 2024 roku pozwalających na przywrócenie go do stanu sprzed szkody ustalił na kwotę 19.085,70 złotych.

Strony nie kwestionowały przedmiotowej opinii. W ocenie Sądu opinia biegłego sądowego M. P. (2) była miarodajna, bowiem została przygotowana przez osobę
o dużym doświadczeniu w swojej specjalizacji, a nadto w sposób profesjonalny, fachowy
i poparty rzeczową argumentacją. Zawarte w opinii tezy wyrażone w sposób wysoce racjonalny, jasny i zrozumiały, a wnioski w sposób logiczny wyciągnięte z poczynionych ustaleń. Sąd nie miał żadnych wątpliwości przy uznaniu znaczącej mocy dowodowej opinii biegłego, jako opinii pełnej i kompleksowej.

W ocenie Sądu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawała podniesiona przez pozwanego kwestia w postaci niewykazania przez powódkę zakresu faktycznie wykonanych w ramach naprawy pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) czynności naprawczych. W utrwalonym orzecznictwie, jak i doktrynie, jednolicie wskazuje się bowiem, że odszkodowanie zgodnie ze swoją kompensacyjną funkcją powinno wyrównać poszkodowanemu uszczerbek majątkowy powstały w wyniku zdarzenia wyrządzającego szkodę, co nie jest równoznaczne z koniecznością naprawy pojazdu. Poszkodowany każdorazowo zachowuje przy tym prawo spożytkowania uzyskanej tytułem odszkodowania kwoty w dowolny sposób. Z tego też względu nawet brak dokonania naprawy, dokonanie niepełnej naprawy, czy też wymiana określonej części, a nie jej naprawa, nie zwalnia odpowiedzialnego za szkodę z obowiązku wypłaty pełnego odszkodowania.
De lege lata nie ma przy tym podstaw prawnych do „zmuszania” poszkodowanego
do naprawienia szkody w określony sposób, w tym najtańszym możliwym kosztem lub przez określony podmiot. Z kolei o nieadekwatnych do szkody i nieuzasadnionych ekonomicznie kosztach można byłoby mówić dopiero w sytuacji stwierdzenia, że koszty te przewyższały wartość naprawy według cen części i usług występujących na lokalnym rynku. W niniejszej sprawie taka sytuacja – wobec wniosków opinii biegłego – nie miała jednak miejsca.

Zważywszy zatem na wyżej zaprezentowane poglądy, jak i fakt, że podstawową funkcją odszkodowania jest kompensacja, co oznacza, że odszkodowanie powinno przywrócić
w majątku stan naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę zasadnym było oparcie wysokości szkody na ustalonych przez biegłego sądowego kosztach naprawy pojazdu
i określenie na tej podstawie wysokości należnego powodowi odszkodowania na poziomie 19.085,70 złotych. Biorąc przy tym pod uwagę wysokość dotychczas wypłaconego przez pozwanego na rzecz powódki kwoty odszkodowania (2.808,11 zł), pozostała część odszkodowania winna wynosić 16.277,59 złotych (19.085,70 zł – 2.808,11 zł).

Mając powyższe na uwadze – na podstawie art. 415 kc w zw. z art. 805 § 2 pkt
1 kc – orzeczono jak w punkcie I wyroku, w pozostałym zakresie powództwo oddalając jako wygórowane (pkt II wyroku).

O odsetkach orzeczono w oparciu o art. 481 § 1 kc, aprobując wskazaną w pozwie datę wymagalności roszczenia.

O kosztach procesu orzeczono w punkcie III wyroku – stosownie do jego wyniku –
na podstawie art. 98 § 1, § 1 ¹ i § 3 kpc w zw. z § 2 pkt 5 i § 15 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 1964), zasądzając od pozwanego na rzecz powódki kwotę 4.617 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3.600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Wśród udokumentowanych kosztów procesu znalazła się także opłata sądowa od pozwu w kwocie 1.000 złotych oraz opłata skarbowa
od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych.

W punkcie III wyroku – na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca
2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 1144) – w ślad za przyjętą regułą orzekania o kosztach na pozwanego nałożono obowiązek uiszczenia kwoty 2.444,01 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Kwota
ta stanowi nieuiszczone dotychczas koszty związane ze sporządzeniem opinii biegłego sądowego, które zostały tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa.

/-/ sędzia Krzysztof Połomski