Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Mrągowie

UZASADNIENIE

Powód T. W. domagał się zasądzenia od N.-N. Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 70.026,77 złotych tytułem zapłaty odsetek ustawowych z tytułu niewypłacenia świadczenia z tytułu zajścia zdarzenia objętego umową ubezpieczenia w terminie wraz z odsetkami ustawowymi
za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto wniósł
o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 31 października 2019 roku M. S. zawarł
z MetLife Towarzystwem (...) S.A. z siedzibą w W. umowę ubezpieczenia „MetLife na Życie” (polisa nr (...)) na okres 10 lat, ze składką płatną co miesiąc w kwocie 242,64 złotych na sumę ubezpieczenia 450.000 złotych. Jako osobę uposażoną wskazał powoda – T. W.. W dniu 25 sierpnia 2021 roku M. S. zmarł, a przyczyną jego śmierci było zatrzymanie krążenia. Z dokumentacji medycznej zmarłego wynikało zaś, że nie zdiagnozowano u niego jakichkolwiek objawów chorobowych
i nie leczył się on na choroby wymienione w kwestionariusz medycznym wniosku
o ubezpieczenie, czy tez inne choroby przewlekłe. Dalej podał, że powód dokonał zgłoszenia
u pozwanego szkody w postaci śmierci M. S., występując o wypłatę sumy ubezpieczenia. Strona pozwana przedmiotowe zgłoszenie otrzymała w dniu 25 sierpnia
2021 roku i – pomimo ustalenia okoliczności koniecznych dla ustalenia swojej odpowiedzialności – nie wywiązała się w ustawowym terminie z obowiązku spełnienia świadczenia, o którym mowa w art. 817 § 1 kc. W związku z tym powód w dniu 20 grudnia 2021 roku wystąpił do ubezpieczyciela z prośbą o udzielenie informacji w zakresie rozstrzygnięcia sprawy, wskazując na przewlekłość prowadzonego postępowania oraz brak należytej staranności w zakresie podjętych przez zakład ubezpieczeń działań. W ocenie powoda pozwany posiadał kompletną wiedzę wynikającą z przesłanej dokumentacji medycznej, na podstawie której w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku o wypłatę świadczenia powinno dojść do oceny roszczenia powoda. Podał, że pozwany dopiero w dniu 5 kwietnia 2023 roku wypłacił na rzecz powoda – jako uposażonego z tytułu polisy nr (...) – sumę ubezpieczenia w kwocie 450.000 złotych z tytułu wystąpienia szkody ubezpieczeniowej,
tj. śmierci M. S., przy czym odmówił zapłaty odsetek za opóźnienie z tytułu niewypłacenia w/w sumy ubezpieczenia w terminie. Podniósł, że zgodnie z treścią
art. 817 § 1 kc ubezpieczyciel obowiązany był spełnić świadczenie w terminie 30 dni licząc
od daty zawiadomienia o zaistnieniu zdarzenia ubezpieczeniowego. W związku z tym,
że zgłoszenie szkody miało miejsce w dniu 2 września 2021 roku, pozwany winien wypłacić odszkodowanie najpóźniej do dnia 2 października 2021 roku.

Pozwany N.-N. Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie
od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu przyznał, że M. S. w chwili śmierci objęty był umową ubezpieczenia na życie zawartą na podstawie umowy ubezpieczenia „MetLife na Życie” (polisa nr (...)) na sumę 450.000 złotych, a powód był w tej umowie wskazany jako osoba uposażona. Wskazał również, że przeprowadził postępowanie likwidacyjne w związku
ze zdarzeniem z dnia 25 sierpnia 2021 roku i ostatecznie wypłacił stronie powodowej świadczenie w związku ze zgonem ubezpieczanego w kwocie 450.000 złotych. Wyjaśnił przy tym, że w toku czynności mających na celu ustalenie odpowiedzialności ubezpieczyciel zaczął podejrzewać, że do zawarcia w/w umowy ubezpieczenia mogło dojść bez zgody
i wiedzy ubezpieczonego M. S., o czym w dniu 12 kwietnia 2022 roku zawiadomił Prokuraturę Okręgową w Olsztynie. Skonkretyzował, że na skutek złożonego przez powoda zawiadomienia prowadzone było śledztwo pod sygn. akt 300-2.Ds.20.2022, które zakończyło się prawomocnie w dniu 16 marca 2023 roku, kiedy to Sąd Okręgowy w Olsztynie w sprawie o sygn. akt II Kp 140/23 oddalił zażalenie powoda na postanowienie Prokuratury Okręgowej
w O. z dnia 30 grudnia 2022 roku o umorzeniu śledztwa sygn. akt 300-2.Ds.20.2022. Postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 16 marca 2023 roku doręczone ubezpieczycielowi w dniu 27 marca 2023 roku było zatem ostatnim dokumentem koniecznym do ustalenia odpowiedzialności pozwanego, w związku z czym od tej daty należy liczyć termin 14 dni na spełnienie świadczenia z umowy ubezpieczenia. Pozwany spełnił świadczenie w dniu 5 kwietnia 2023 roku, przez co brak jest podstaw do żądania ustawowych odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia. Poza tym podniósł, że pozwany nie miał możliwości wypłaty świadczenia z umowy ubezpieczenia w terminie 30 dni od daty otrzymania zawiadomienia
o śmierci ubezpieczanego, ponieważ w terminie tym nie posiadał dokumentacji potwierdzającej odpowiedzialność pozwanego z tytułu zgłoszonego roszczenia.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 12 października 2019 roku M. S. złożył w N.-N. Towarzystwie (...) S.A. z siedzibą w W. (uprzednio: MetLife Towarzystwie (...) S.A. z siedzibą w W.) wniosek
o objęcie jego życia ochroną ubezpieczeniową. Jako osobę upoważnioną wskazał osobę trzecią – T. W..

(dowód: wniosek – k. 11-14)

W dniu 31 października 2019 roku M. S. zawarł z MetLife Towarzystwem (...) S.A. z siedzibą w W. umowę ubezpieczenia „MetLife na Życie” (polisa nr (...)) na okres 10 lat. Miesięczna składka została ustalona na kwotę 242,64 złotych, a suma ubezpieczenia na 450.000 złotych. Jako osobę uposażoną M. S. wskazał niespokrewnioną osobę trzecią – T. W.. Zgodnie
z warunkami ubezpieczenia przedmiotem ubezpieczenia było m.in. życie ubezpieczonego,
tj. ubezpieczyciel zobowiązany był do wypłaty uposażonemu świadczenia na wypadek zajścia w okresie odpowiedzialności ubezpieczyciela i wskutek przyczyn zaistniałych w okresie ubezpieczenia zdarzenia ubezpieczeniowego w postaci śmierci ubezpieczonego.

(bezsporne, a nadto dowód: umowa ubezpieczenia – k. 13-13v, OWU – k. 15-31)

M. S. zmarł w dniu 25 sierpnia 2021 roku. W karcie zgonu jako przyczynę śmierci wskazano zatrzymanie krążenia.

(dowód: wydruk odpisu skróconego aktu zgonu – k. 29, karta zgonu – k. 121-121v)

W dniu 2 września 2021 roku T. W. dokonał zgłoszenia zdarzenia z dnia
25 sierpnia 2021 roku, tj. śmierci ubezpieczonego. Do wniosku dołączył jedynie zdjęcie swojego dokumentu tożsamości i wniósł o zwrócenie się przez ubezpieczyciela do właściwego urzędu stanu cywilnego z wnioskiem o pozyskanie aktu i karty zgonu ubezpieczonego. Szkoda została zarejestrowana pod nr (...).

(dowód: wniosek o wypłatę świadczenia – k. 30-31 i k. 98-101, potwierdzenie zgłoszenia szkody – k. 102, przesłuchanie powoda T. W. – k. 293-294­)

Ubezpieczyciel podjął czynności mające na celu zgromadzenie dokumentacji potrzebnej dla ustalenia okoliczności sprawy oraz wydania decyzji w przedmiocie zgłoszenia. Zwrócił się on do Urzędu Stanu Cywilnego w M. w celu uzyskania aktu zgonu i karty zgonu ubezpieczonego oraz do placówek medycznych, w których leczony był ubezpieczony.

Czynności te zostały podjęte przez ubezpieczyciela w okresie od dnia 6 września 2021 roku
do dnia 12 kwietnia 2022 roku. Jednocześnie w celu weryfikacji tego, czy zgon ubezpieczonego stanowił zdarzenie uzasadniające wypłatę świadczenia w rozumieniu zawartej przez strony umowy, ubezpieczyciel zlecił podmiotowi (...) Biuro (...) przeprowadzenie czynności wyjaśniających okoliczności w związku z prowadzonym postępowaniem likwidacyjnym. Z czynności podjętych przez w/w biuro detektywistyczne zostało sporządzone sprawozdanie z dnia 13 listopada 2021 roku. W toku analizy sprawy oraz sprawozdania z dnia 13 listopada 2021 roku ubezpieczyciel zaczął podejrzewać, że do zawarcia umowy ubezpieczenia (polisy nr (...)) mogło dojść bez zgody i wiedzy ubezpieczonego M. S., o czym zawiadomił Prokuraturę Okręgową w Olsztynie. Jednocześnie o swoich podejrzeniach pismem z dnia 20 czerwca 2022 roku poinformował T. W..

(dowód: dokumentacja akt szkody – k. 103-276, zawiadomienie – k. 79v-83)

Pismem z dnia 20 grudnia 2021 roku T. W. wezwał N.-N. Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. (uprzednio: MetLife Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W.) do wydania decyzji w sprawie roszczenia nr (...) na podstawie polisy nr (...). W uzasadnieniu wskazał, że złożony w dniu 2 września 2021 roku wniosek o wypłatę świadczenia wobec zaistnienia zdarzenia objętego ochroną ubezpieczeniową do chwili obecnej nie został rozpatrzony.

(dowód: pismo z dnia 20 grudnia 2021r. – k. 32-32v)

Prokuratura Okręgowa w Olsztynie prowadziła śledztwo pod sygn. akt
300-2.Ds.20.2022 w sprawie zaistniałego w bliżej nieokreślonym w dniu, jednak nie wcześniej niż 12 października 2019 roku i nie później niż 25 sierpnia 2021 roku, w nieustalonym miejscu,
w celu użycia za autentyczny, podrobienia dokumentu w postaci wniosku o zawarcie umowy ubezpieczenia na życie oraz umowy ubezpieczenia na wypadek śmierci ubezpieczanego,
a następnie w celu uzyskania korzystani majątkowej, usiłowania doprowadzenia N.-N. Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. (uprzednio: MetLife Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W.)
do niekorzystanego rozporządzenia swoim mieniem znacznej wartości w kwocie
450.000 złotych poprzez wprowadzenie w błąd co do woli zmarłego M. S. zawarcia umowy ubezpieczenia na życie. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2022 roku sygn. akt
300-2.Ds.20.2022 przedmiotowe śledztwo umorzono. N.-N. Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. wystąpiło z zażaleniem
na w/w postanowienie. Postanowieniem z dnia 16 marca 2023 roku sygn. akt II Kp 140/23 Sąd Okręgowy w Olsztynie zażalenia nie uwzględnił, a zaskarżone postanowienie utrzymał
w mocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zażalenie – wobec braku wystarczających dowodów uzasadniających popełnienie przestępstwa z art. 286 kk – było niezasadne, jednak szereg podniesionych w nim argumentów odnoszących się do okoliczności zawarcia przedmiotowej umowy na pewno nie jest pozbawionych słuszności i niewątpliwie nasuwa wątpliwości
w świetle zasad doświadczenia życiowego.

(dowód: zawiadomienie – k. 79v-83, postanowienie Prokuratury Okręgowej w Olsztynie
z dnia 30 grudnia 2022r. sygn. akt 300-2.Ds.20.2022 – k. 35, zażalenie – k. 84-85v, postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 16 marca 2023 roku sygn. akt
II Kp 140/23 – k. 38-39v i k. 86-88, przesłuchanie powoda T. W. – k. 293-294­, a także akta sprawy II Kp 140/23)

W dniu 30 marca 2022 roku T. W. wystąpił do Biura Rzecznika (...) w W. ze skargą na podstępowanie N.-N. Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. (uprzednio: MetLife Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W.) w związku
z nieprawidłowościami dotyczącymi postępowania w sprawie roszczenia nr (...) zgłoszonego na podstawie polisy nr (...). Rzecznik (...) wskazał,
że ubezpieczyciel N.-N. Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. (uprzednio: MetLife Towarzystwo (...) S.A.
z siedzibą w W.) podejrzewa możliwość popełniania przestępstwa w związku
z zawarciem umowy ubezpieczenia bez zgody i wiedzy uprawnionego, w konsekwencji czego złożono zawiadomienie do Prokuratury o możliwości poprzednia przestępstwa.
Z dokumentacji policyjnej wynika przy tym, że w sprawie powołano biegłego z zakresu badań Laboratorium Kryminalistycznego KWP w M., a tym samym do czasu zakończenia postępowania Towarzystwu zmuszone jest powstrzymać się z wydaniem decyzji w sprawie.

(dowód: pismo – k. 42-42v, przesłuchanie powoda T. W. – k. 293-294­)

Ostatecznie N.-N. Towarzystwo (...) S.A.
z siedzibą w W. ustaliło i wypłaciło na rzecz T. W. – jako uposażonego – kwotę 450.000 złotych. Przelew z tego tytułu miał miejsce w dniu 5 kwietnia 2024 roku.

(bezsporne, a nadto dowód: wydruk przelewu – k. 44)

Pismem z dnia 7 kwietnia 2022 roku T. W. wezwał N.-N. Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w W. do zapłaty kwoty
63.983,21 złotych tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od dnia 20 grudnia 2021 roku do dnia 5 kwietnia 2023 roku w związku z opóźnieniem w zapłacie roszczenia
nr (...). N.-N. Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą
w W. odmówiło wypłaty żądnej kwoty odsetek. W uzasadnieniu wskazano, że w trakcie postępowania likwidacyjnego Towarzystwo miało uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa dotyczącego umowy ubezpieczenia zawartej przez M. S., o czym została zawiadomiona Prokuratura. Ustalenie, czy w sprawie doszło do popełniania przestępstwa, miało natomiast istotny wpływ na ustalenie odpowiedzialności ubezpieczyciela z tytułu przedmiotowej umowy ubezpieczenia. Wyjaśniono, że ostatnim dokumentem w sprawie karnej było postanowienie sądu o nieuwzględnieniu zażalenia na postanowienie o umorzeniu śledztwa, które zostało doręczone ubezpieczycielowi w dniu 27 marca 2023 roku. Od tej daty też więc biegł termin 14 dni na wypłatę świadczenia i termin ten został zachowany.

(dowód: pismo z dnia 7 kwietnia 2022r. – k. 46, decyzja (...) S.A – k. 47-48)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo było zasadne jedynie w części.

W okolicznościach niniejszej sprawy poza sporem pozostawała okoliczność,
że zmarłego M. S. łączyła z pozwanym N.-N. Towarzystwem (...) S.A. z siedzibą w W. (uprzednio: MetLife Towarzystwem (...) S.A. z siedzibą w W.) umowa ubezpieczenia „MetLife na Życie” (polisa nr (...)), która przewidywała na rzecz uposażonego powoda świadczenie na wypadek śmierci ubezpieczonego na sumę ubezpieczenia 450.000 złotych. Pozwany uznał przy tym swoją odpowiedzialność z tytułu w/w umowy ubezpieczenia, stąd też nie wymagają szczegółowego odniesienia kwestie związane z podstawami tej odpowiedzialności. Okoliczność bezsporną stanowi bowiem fakt wypłaty przez pozwanego
na rzecz powoda – jako uposażonego – z tytułu zaistnienia zdarzenia z dnia 25 sierpnia
2021 roku objętego umową ubezpieczenia „MetLife na Życie” (polisa nr (...)) w kwocie 450.000 złotych.

Powód dochodził odsetek ustawowych w spełnieniu w/w świadczenia. Wskazywał,
że ubezpieczyciel prowadził postępowanie likwidacyjne dotyczące zdarzenia z dnia 25 sierpnia 2021 roku w sposób przewlekły i bez zachowania należytej staranności wymaganej
od podmiotu profesjonalnego. W jego ocenie ubezpieczyciel obowiązany był podjąć decyzję
w przedmiocie zgłoszonej szkody w terminie 30 dni licząc od daty zawiadomienia o zaistnieniu zdarzenia ubezpieczeniowego. W związku z tym, że zgłoszenie szkody miało miejsce w dniu
2 września 2021 roku, strona pozwana powinna była zatem wypłacić odszkodowanie najpóźniej do dnia 2 października 2021 roku.

Pozwany ustosunkowując się do twierdzeń powoda wskazywał zaś, że w toku czynności mających na celu ustalenie swojej odpowiedzialności pojawiły się uzasadnione podejrzenia,
że do zawarcia umowy ubezpieczenia, o której mowa w pozwie mogło dojść bez zgody i wiedzy ubezpieczonego M. S., o czym zawiadomiono Prokuraturę Okręgową w Olsztynie. Śledztwo w przedmiotowej sprawie zakończyło się prawomocnie w dniu 16 marca 2023 roku, kiedy to Sąd Okręgowy w Olsztynie w sprawie o sygn. akt II Kp 140/23 oddalił zażalenie powoda na postanowienie Prokuratury Okręgowej w Olsztynie z dnia 30 grudnia 2022 roku
o umorzeniu śledztwa sygn. akt 300-2.Ds.20.2022. Postanowienie Sądu Okręgowego
w O. z dnia 16 marca 2023 roku, doręczone ubezpieczycielowi w dniu 27 marca
2023 roku, było zatem ostatnim dokumentem koniecznym do ustalenia odpowiedzialności pozwanego. W ocenie pozwanego od daty doręczenia ubezpieczycielowi w/w postanowienia należy liczyć termin 14 dni na spełnienie świadczenia z umowy ubezpieczenia. Dalej podał,
że pozwany spełnił świadczenie na rzecz powoda w dniu 5 kwietnia 2023 roku, co przesądza
o bezzasadności żądania pozwu. Odnosząc się zaś do zarzutów powoda dotyczących rzekomej przewlekłości i braku zachowania przez ubezpieczyciela należytej staranności w zakresie podjętych czynności podał, że powód składając wniosek o wypłatę świadczenia dołączył
do niego jedynie zdjęcie swojego dokumenty tożsamości, a ciężar zgromadzenia dokumentacji dotyczącej aktu zgonu, karty zgonu i dokumentacji medycznej zmarłego ubezpieczonego przerzucił w całości na pozwanego. Zaznaczył przy tym, że czynności te zostały podjęte
w okresie od dnia 6 września 2021 roku do dnia 12 kwietnia 2022 roku.

Kwestia ustalenia daty początkowej naliczania odsetek ustawowych od określonego świadczenia może się różnie kształtować w zależności od okoliczności danej sprawy.
Co do zasady spełnienie powinno nastąpić niezwłocznie po wezwaniu dłużnika
do wykonania, przy uwzględnieniu regulacji wynikających z przepisów szczególnych
(art. 817 kc oraz art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 2500).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie
30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia
o szkodzie. W przypadku jednak, gdyby wyjaśnienie w tym terminie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w art. 14 ust. 1 przywoływanej ustawy, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego
o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również
o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania (art. 14 ust. 2).

Wprowadzone przez ustawodawcę w/w terminy rozpatrzenia sprawy mają charakter dyscyplinujący dla zakładu ubezpieczeń. Odpowiadają one ogólnym terminom wynikającym
z art. 817 § 2 kc – 30 dni od otrzymania zawiadomienia o wypadku lub też w szczególnie uzasadnionych przypadkach 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy stało się możliwe. W przypadku ubezpieczeń obowiązkowych ustawodawca uznał jednak, że takie zdyscyplinowanie ubezpieczyciela nie jest wystarczające i wprowadził 90-dniowy termin o charakterze bezwzględnym, liczony
od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie. Jego bezwzględny charakter wyraża się w ten sposób, że wymagalność świadczenia zakładu ubezpieczeń nie jest uzależniona
od wyjaśnienia okoliczności sprawy lub faktycznej możliwości ich wyjaśnienia. Przedłużenie terminu może nastąpić tylko wtedy, gdy ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. Przepis ten należy interpretować zawężająco w tym sensie, że ewentualna decyzja sądowa jest niezbędna, tylko ona bowiem może definitywnie rozstrzygnąć kwestie odpowiedzialności
za powstałą szkodę. Nie można jednak pominąć przy tym faktu, że zakład ubezpieczeń nie musi wstrzymywać się z rozstrzygnięciem co do istnienia odpowiedzialności cywilnej (winy), jeżeli w sprawie toczy się postępowanie karne, o ile może ustalić tę odpowiedzialność
we własnym zakresie (zob. B. Wolińska, Prawo ubezpieczeń..., red. S. Rogowski, s. 319). Prowadzone postępowanie karne nie upoważnia zakładu ubezpieczeń do zaniechania prowadzenia postępowania likwidacyjnego do czasu prawomocnego zakończenia sprawy karnej (zob. Serwach Małgorzata (red.), Komentarz do ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, [w:] Prawo ubezpieczeń gospodarczych. Tom I, Komentarz, wyd. II, LEX 2010).

W ocenie Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zachodziły usprawiedliwione podstawy uzasadniające spełnienie przez pozwanego świadczenia w terminie późniejszym niż 30 dni. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało bowiem,
że ubezpieczyciel nie spełnił świadczenia w terminie wynikającym z art. 817 kc oraz
art. 14 ust. 1 w/w ustawy, co było usprawiedliwione niemożliwością wyjaśnienia
w przewidzianym terminie 30 dni okoliczności koniecznych dla ustalenia, czy ponosi
on odpowiedzialność z tytułu umowy ubezpieczenia. Brak było przy tym podstaw, by podzielić stanowisko powoda co do tego, że pozwany ubezpieczyciel w toku likwidacji szkody
od początku naruszał standard należytej staranności wymaganej od podmiotu profesjonalnego, czy też wykazywał się nierzetelnością w zakresie przeprowadzonych czynności. Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że niezwłocznie po tym, jak powód wystąpił z wnioskiem
o wypłatę świadczenia z tytułu zajścia zdarzenia objętego umową ubezpieczenia „MetLife
na Życie”, informując pozwanego o zajściu zdarzenia ubezpieczeniowego w dniu 25 sierpnia 2021 roku, ten zwrócił się do właściwych instytucji oraz placówek medycznych o przekazanie dokumentacji istotnej dla rozstrzygnięcia zgłoszenia. Czynności te przypadały na okres od dnia 6 września 2021 roku do dnia 12 kwietnia 2022 roku. Co więcej ubezpieczyciel – w celu weryfikacji uzasadnionych podejrzeń co do popełnienia przestępstwa w związku z zawarciem umowy ubezpieczenia bez zgody i wiedzy uprawnionego, a więc i ustalenia tego, czy zgon ubezpieczonego stanowił zdarzenie uzasadniające wypłatę świadczenia w rozumieniu zawartej przez strony umowy – zlecił podmiotowi (...) Biuro (...) przeprowadzenie czynności wyjaśniających okoliczności w związku z prowadzonym postępowaniem likwidacyjnym, a z czynności tych zostało sporządzone sprawozdanie z dnia 13 listopada 2021 roku. Jednocześnie sam powód nie uczestniczył aktywnie w procesie likwidacji szkody. Do wniosku o wypłatę świadczenia nie załączył żadnych dokumentów,
na podstawie których ubezpieczyciel mógłby chociażby uznać, że faktycznie doszło do zgonu ubezpieczonego, a więc zajścia zdarzenia ubezpieczeniowego. Ograniczył się natomiast jedynie
do przedstawienia kserokopii dowodu osobistego.

Poza tym pozwany na etapie analizy złożonego przez powoda wniosku oraz wątpliwych na tamten czas okoliczności zawarcia umowy ubezpieczenia „MetLife na Życie” miał podstawy do tego, by podejrzewać, że do zawarcia umowy ubezpieczenia, na podstawie której doszło
do zgłoszenia roszczenia o wypłatę świadczenia, mogło dojść w tzw. warunkach przestępstwa, zaś ustalenie, czy faktycznie do tego doszło, miało istotne znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela z tytułu przedmiotowej umowy ubezpieczenia. Niemniej jednak, o ile na etapie analizy wniosku o wypłatę świadczenia i powstania wątpliwości
co do okoliczności, w jakich doszło do zawarcia umowy ubezpieczenia, pozwany mógł mieć zastrzeżenia co do podstaw swej odpowiedzialności, to jednak już po zaznajomieniu się
z materiałem dowodowym zebranym w trakcie śledztwa w sprawie pod sygn. akt
300-2.Ds.20.2022, a najpóźniej w chwili wydania postanowienia o umorzeniu śledztwa powinien był już liczyć się z koniecznością ponownego zweryfikowania swojej odpowiedzialności, nie oczekując na prawomocne zakończenie sprawy. W kontekście powyższego wskazać również należy, że także Sąd Okręgowy w Olsztynie podzielił szereg wątpliwości powoda co do okoliczności zawarcia umowy ubezpieczenia, jednak finalnie złożone przez powoda zażalenie na postanowienie o umorzeniu śledztwa – wobec braku wystarczających dowodów uzasadniających popełnienie przestępstwa z art. 286 kk – oddalił.

Zważywszy zatem na powyższe rozważania prawne oraz ustalenia, Sąd uznał,
że powodowi należą się odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia liczone od dnia
4 grudnia 2021 roku do dnia 5 stycznia 2023 roku zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia
22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, przewidującym wypłatę świadczenia przez ubezpieczyciela najpóźniej w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie. W niniejszej sprawie pozwany przyjął bowiem wniosek o wypłatę świadczenia w dniu 2 września 2021 roku, a tym samym 90-dniowy termin na spełnienie świadczenia przez pozwanego upłynął z dniem 2 grudnia 2021 roku, zaś od dnia następnego pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia na rzecz powoda.

Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd zasądził od pozwanego N.-N. Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda T. W. kwotę 65.320,89 złotych (pkt I wyroku).

O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 kc, aprobując datę wymagalności roszczenia wskazaną w pozwie.

W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu jako wygórowane
(pkt II wyroku).

Powód uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania, stąd też o kosztach procesu orzeczono jak w punkcie III wyroku – na podstawie art. 100 zd. drugie kpc w zw.
z art. 98 § 1 i 1 ¹ i 3 kpc i 99 kpc w zw. § 15 ust. 1 i w zw. § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie ( tekst jednolity: Dz. U. z 2023r poz. 1964), zasądzając od pozwanegona rzecz powoda kwotę 8.919 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 5.400 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Wśród udokumentowanych kosztów procesu znalazła się również opłata sądowa od pozwu w kwocie 3.502 złotych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa
w kwocie 17 złotych.

/-/ sędzia Krzysztof Połomski